«Ορέστης είναι η γενιά των 700 ευρώ»

«Ο “Ορέστης” δεν ήταν από τα έργα που σκοντάφτεις πάνω τους. Δεν ονειρεύτηκα ποτέ τον ρόλο» τολμά να πει ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος, που ενδύεται τον ρόλο για το Κ ΘΒΕ
Λίγες ημέρες μετά την πρεμιέρα στη Θεσσαλονίκη της καλοκαιρινής παραγωγής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, λίγα εικοσιτετράωρα πριν από την παρουσίαση του έργου στην Επίδαυρο, ο Ορέστης- Λάζαρος Γεωργακόπουλος έχει «αποκαταστήσει» ήδη τις σχέσεις του με τον τραγικό ευριπίδειο ήρωα.

«Τώρα ξέρω πως “Ορέστης” είναι οι άνθρωποι που αισθάνονται μονίμως στο περιθώριο, νέοι άνθρωποι της απόγνωσης, ίσως εμείς… πολύ περισσότερο αυτοί οι σημερινοί νέοι, η λεγόμενη γενιά των 700 ευρώ… Αυτοί που δεν ξέρουν πού να ακουμπήσουν κοινωνικά, οικονομικά, ιδεολογικά, συναισθηματικά, μεταφυσικά, αυτοί που βιώνουν το “τέλος εποχής”, που καταφεύγουν ίσως στο Θείο αλλά… κι αυτό δεν τους καλύπτει πια. Θυμώνουν, βιάζονται και… τελικά η βία μόνο παραφροσύνη γεννάει».

Σκηνοθετημένος για δεύτερη φορά (μετα τον σαιξπηρικό Γκλόστερ που υποδύθηκε πριν από δύο χρόνια στον «Βασιλιά Ληρ» του Εθνικού Θεάτρου) από τον Σλόμπονταν Ουνκόφσκι, ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος- από το Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν… ορμώμενος (είναι απόφοιτος της σχολής του ιστορικού θεάτρου)- επιχειρεί, σε αντίθεση με τον σκηνοθέτη του που σκηνοθετεί για πρώτη φορά τραγωδία, την πολλοστή υποκριτική του κατάθεση στο αρχαίο δράμα.

Σύμπτωση; Η πρώτη του εμφάνιση στην Επίδαυρο

ΙΝFΟ

«Ορέστης» του Ευριπίδη από το ΚΘΒΕ. Επίδαυρος 1 και 2 Αυγούστου.
Ακολουθεί περιοδεία και παραστάσεις στο Βασιλικό Θέατρο Θεσσαλονίκης από 25 έως 30 Σεπτεμβρίου.

ήταν ως μέλος του Χορού στην «Ορέστεια» του Αισχύλου, το 1981.

Ακολούθησαν δεκάδες ρόλοι, σύγχρονοι και μη, δεκάδες συνεργασίες με Έλληνες και ξένους, «κλασικούς» και «πρωτοποριακούς» σκηνοθέτες.

«Ο Κουν με καθόρισε ως ήθος, όχι ως “υποκριτική γραμμή”. Ήταν άλλωστε λίγα τα χρόνια της συνύπαρξής μας. Τότε σπούδαζα στη σχολή, παράλληλα έπαιζα σε παραστάσεις, δεν προλάβαινα να μελετήσω τα κείμενα, κι εκείνος- το θυμάμαι σαν να μου το΄ πε χθες – μου πρότεινε: “Μα υπάρχει και η νύχτα, δεν είναι απαραίτητο να κοιμόμαστε, μην κοιμάστε τις νύχτες, μελετήστε…”».

«Ο Ουνκόφσκι “διάβασε” το έργο πιθανότατα χωρίς το “δέος” των Ελλήνων σκηνοθετών στην τραγωδία και τις φόρμες της. Αυτό δεν σημαίνει πως άλλαξε το κείμενο, είναι εξάλλου τόσο σημαντική η μετάφραση του Χειμωνά. Δούλεψε με φοβερή ευγένεια και έδωσε απόλυτη ελευθερία στους ηθοποιούς. Αν και προσωπικά παραδόθηκα, μετατράπηκα σαν τον Ορέστη σε έρμαιο των γεγονότων, του ζητούσα να μου λέει συνεχώς τι να κάνω…».

Κι ο «Ορέστης»; Τι φέρει σήμερα αυτός ο ήρωας του Ευριπίδη, του Χειμωνά, του Ουνκόφσκι και του Γεωργακόπουλου;

«Με συγκλονίζει αυτό το “μετά” στον Ορέστη του Ευριπίδη. Ο Ορέστης μετα τον φόνο, μετα την καταδίκη του απ΄ τους Αργείους, ο Ορέστης στη φάση τού… ταμείου.

“Όταν αγαπάς χρωστάς”, λέει κάπου το κείμενο του Χειμωνά κι είναι όλα τόσο συγκεχυμένα, τόσο διαφορετικά. Είναι ένα μέλος μιας απόλυτα αλλοιωμένης κοινωνίας, σαν σήμερα. Η αλλοίωση έρχεται, έχει έλθει… είναι μικρόβια, μικρά, αόρατα, που μας πλήττουν, μας έχουν πλήξει ήδη, σήμερα είμαστε όλοι αλλοιωμένοι. Όπως και οι θεοί που αργούν, αργούν κι ύστερα έρχονται να δώσουν μια λύση στα πεταχτά. Ποια λύση να δώσεις όταν ο ένας έχει ήδη βάλει το μαχαίρι στον λαιμό του άλλου, τον πλησιάζει σε απόσταση αναπνοής; Είναι λύση ο… γάμος. Κι ύστερα τι; Κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα; Η βία μόνο παραφροσύνη γεννάει…».

Ο ρόλος, η Επίδαυρος; Είναι ακόμα μια πρόκληση;

«Δεν θα ΄λεγα πως είναι σταθμός. Ή μπορεί και να ΄ναι. Ένας ακόμη σταθμός του μεγάλου αυτού ταξιδιού με προορισμό πάντα το θέατρο. Η πρεμιέρα, η Επίδαυρος.

Ποτέ η Επίδαυρος δεν μεταφραζόταν μέσα μου σαν την καταξίωση του ηθοποιού. Είναι απλώς η ομορφιά του θεάτρου. Το χάδι του θεού του θεάτρου. Η Επίδαυρος είναι το ωραιότερο θέατρο στον κόσμο».


«Μου λείπει ο ενθουσιασμός της σκηνής»

«Ξέρετε τι αρχίζει να μου λείπει; Ο ενθουσιασμός της σκηνής. Η αίσθηση της μεγάλης γιορτής στην πρεμιέρα» λέει ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος. «Είναι η εμπειρία, η επανάληψη, είναι σαν να φοράς ένα καλό λινό κατάλευκο κοστούμι, να νιώθεις υπέροχα μέσα του, αλλά να το φοράς κάθε χρόνο σε μια γιορτή κι αυτό να λερώνεται κάθε φορά, να το καθαρίζεις, να το ξαναφοράς, να… Έχει μια φθορά τελικά αυτό το κοστούμι, μια αίσθηση κιτρινίλας. Το στοίχημά μου είναι να βρίσκω κάθε φορά τρόπους να κρατώ καθαρό, πάλλευκο το κοστούμι αυτό των ρόλων».

Ο «Ορέστης» μετά την Επίδαυρο και την περιοδεία ανά την Ελλάδα θα επιστρέψει στα τέλη Σεπτεμβρίου ως εναρκτήριο έργο της χειμερινής περιόδου στο κλειστό Βασιλικό Θέατρο της Θεσσαλονίκης.

«Είναι ένας τρόπος να “σωθούμε” από την τραγωδία, από την επιβαλλόμενη φόρμα της, το κλειστό θέατρο. Θα βοηθήσει να βρεθούν καινούργιοι δρόμοι από το αδιέξοδο που επιβάλλει ο ανοιχτός “ιερός” χώρος. Η φόρμα δεν είναι αυτοσκοπός…».