ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ ΖΩΝΤΑΝΟΙ

Θυμάμαι πόσο είχα συγκλονισθεί όταν είχα πρωτοδιαβάσει την παρούσα μετάφραση το 1979 (Εκδόσεις Άκμων). Ίσως φανώ αδιόρθωτα ρομαντικός αν δηλώσω ότι παρόμοια αισθήματα- αν και περισσότερο ώριμα- μου γέννησε η παρούσα επανέκδοση. Γιατί, όσες ήττες κι αν υπέστησαν τα κοινωνικά κινήματα που εμπνεύσθηκαν από τον Γκίνσμπεργκ και τους λοιπούς, είναι ακριβώς οι ήττες τους που τα καθιστούν ισότιμους συνομιλητέςτον άλλον πόλο, τη διέξοδο, τη βιωμένη πιθανότητα, έστω, της επανάστασης, πριν να είναι πολύ αργά για το σύνολο της ανθρωπότητας. Η γενιά των Μπιτ εξέφρασε με λογοτεχνικά μέσα τον πολιτικό της προβληματισμό και το έκανε καλά. Μακάρι αυτό να αποδειχθεί εφικτό και για τα κινήματα των ημερών μας. Στο κάτω κάτω είμαστε ακόμη ζωντανοί, κι όπως θα έλεγε κι ο Ουίτμαν.