Καταιγιστική παράθεση εικόνων

Η ποίηση του Γκίνσμπεργκ, με τον μακρό στίχο της και την περιοδικότητα των συντακτικών της τύπων- που απαιτούν μεγάλη αναπνοή-, μοιάζει συχνά με πεζό αφήγημα. Με την καταιγιστική παράθεση εικόνων της καθημερινότητας, τις διαρκείς αναφορές σε πολιτικές στάσεις και συμβάντα (ο Ψυχρός Πόλεμος, το Βιετνάμ, ο Μακαρθισμός, ο πυρηνικός όλεθρος, η βιομηχανική ρύπανση, τα σωφρονιστικά ιδρύματα, τα γκέτο των μαύρων), αλλά και στην τζαζ, τον έρωτα, τα ταξίδια, που παρελαύνουν συστηματικά στους τραχείς στίχους του, σε κρατάει σε διαρκή εγρήγορση και, κυρίως, σου θυμίζει πόσο επίκαιρα παραμένουν τα ζητήματα της εποχής εκείνης. Ακόμη, ο Γκίνσμπεργκ λατρεύει τους τόπους. Το Μπρούκλιν, το Μεξικό, η Ταγγέρη, ο Καναδάς, η Δυτική Ακτή, η Ασία, ετερογενείς και ανισοβαρείς χωρικές οντότητες, παρατίθενται συγχρονικά «καταυγάζοντας τον ασάλευτο κόσμο του ενδιάμεσου χρόνου» και διεγείροντας συστηματικά τη φαντασία. Ο αστικός χώρος είναι το ενδιαίτημά του αλλά και η βάση της κοινωνικής κριτικής του: «Που περπατήσανε όλη νύχτα με τα παπούτσια τους γεμάτα αίμα στις χιονισμένες αποβάθρες…», «που δημιούργησαν μεγάλα αυτοκτονικά δράματα στις πολυκατοικιούμενες απόκρημνες όχθες του Χάντσον κάτω απ΄ τον γαλάζιο αντιαεροπορικό προβολέα της σελήνης…». Αλλά η αχανής αμερικανική ύπαιθρος παραμένει το μεγάλο όραμα, η έσχατη καταφυγή, ο τόπος όπου η ιερότητα της φύσης συντήκεται με τα κινήματα της πολιτικής ανυπακοής (λ.χ. Χένρυ Ντέηβιντ Θορώ, Γουώλντεν ) και του σύγχρονου Ρουσσωισμού.