Το Κτηματολόγιο

Ο κ. Διονύσης Βίτσος, εκδότης, γράφει για τις ασάφειες του νόμου για το Κτηματολόγιο:

«Ενώ το κράτος εξασφαλίζει με το Κτηματολόγιο με οριστικό και απόλυτο τρόπο την ιδιοκτησία των ιδιωτών στις περιοχές όπου υπάρχει, το ίδιο αμφισβητεί τη δική του ιδιοκτησία εκεί. Έστω και αν στο Κτηματολογικό Βιβλίο αναφέρεται δρόμος ως δημόσιος και όλοι ιδιώτες ιδιοκτήτες όμορων του δρόμου οικοπέδων έχουν αποδεχθεί την κυριότητα του Δημοσίου, οι Πολεοδομίες (παρά την προς αυτές Εγκύκλιο 8 της Γενικής Διεύθυνσης Πολεοδομίας του 2005) την αμφισβητούν και στέλνουν τους ιδιώτες να βρουν τρόπους, συνήθως δικαστικούς, να αποδείξουν πως ο κατά το Κτηματολόγιο, δηλαδή κατά τον νόμο, δημόσιος δρόμος είναι… δημόσιος, με τη διαδικασία πως ήταν από το 1923! Επιπλέον, ότι έχει κηρυχθεί δημόσιος από τον νομάρχη. Ξέρουμε πως τους ελληνικούς δρόμους τους χάραξαν και τους διηύρυναν, όχι νομαρχιακά ρυμοτομικά σχέδια αλλά οι κοινωνικές ανάγκες και πως σε ελάχιστες περιπτώσεις οι νομαρχίες μπήκαν στον κόπο να… κηρύξουν, έστω εκ των υστέρων, τους δημόσιους δρόμους ως ιδιοκτησία τους! Έτσι λοιπόν, ακόμα και με αποδεικτικό το Κτηματολόγιο, οι ιδιώτες δεν μπορούν να κατατμήσουν τα οικόπεδά τους.

Τόσο οι Πολεοδομίες όσο και στο ΥΠΕΧΩΔΕ, δέχονται την ύπαρξη των παραλογισμών του πράγματος, αλλά δηλώνουν πως δεν μπορούν να κάνουν τίποτα, επειδή ξεχάστηκαν να περιληφθούν οι σχετικές διευκρινίσεις στο νομοσχέδιο της κ. Β. Παπανδρέου το 2003. Και φυσικά μέχρι σήμερα, ουδείς αρμόδιος μπήκε στον κόπο να λύσει το θέμα με μια από τις τόσες τροπολογίες που καθημερινά κατατίθενται στη Βουλή!

Αποτέλεσμα: Κάθε πολεοδομικό γραφείο σε όλη την Ελλάδα, κάθε υπάλληλός του, αποφασίζουν πότε έτσι και πότε αλλιώς, κρίνοντας κατά το δοκούν».