Όλα κορυφώνονται και όλα καταρρέουν

«Όχι, κατά την άποψή μου, ο ενήλικος άντρας, ο άντρας των σαράντα ή των πενήντα ετών είναι που έχει μεγαλύτερη ανάγκη από υποστήριξη, επειδή όλος ο κόσμος τον περιφρονεί. Αγαπάει ακόμα τη ζωή, όμως νιώθει τον θάνατο που πλησιάζει. Οι διανοητικές του ικανότητες τον κάνουν να πιστεύει ότι ζει τα καλύτερά του χρόνια, όμως το αφεντικό του ήδη σκέφτεται να τον ξεφορτωθεί. (…) Στη ζωή του όλα κορυφώνονται και όλα καταρρέουν. Δεν βλέπω να υπάρχει πιο εύθραυστο σύμβολο της ανθρώπινης κατάστασης» (απόσπασμα από τη σελ.132).