«Οι 50άρηδες τα ξεπουλήσαμε όλα»

Oι διαφορετικοί ρυθμοί ζωής που επέλεξε τα τελευταία χρόνια, κάνοντας τη Σύρο μόνιμο τόπο διαμονής, του δίνουν ενέργεια και όρεξη για δουλειά. Στο νησί, η δύση έχει χρώματα, οι ήχοι της άνοιξης ακούγονται καθαροί και- το κυριότερο- εκεί υπάρχει χρόνος και διάθεση να απολαύσει κανείς τις στιγμές. «Είναι μια πιο slow motion ζωή», λέει εξηγώντας: «Και slow motion σημαίνει ότι αποκτάς την ικανότητα να κοιτάς τα πράγματα με έναν μεγεθυντικό φακό». «Slow motion» είναι και ο τίτλος της συλλογής που κυκλοφόρησε τελευταία με το δικό του νεοαποκτηθέν δισκογραφικό label «Οrion», επιλογή από τα πάμπολλα σάουντρακ ταινιών που έχει κάνει στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Slow motion είναι και η νωχελική, «γλυκόπιοτη» μουσική που φτάνει στα αυτιά μας, φέρνοντας μας εικόνες από ελληνικά παραδοσιακά παραμύθια, δυτικότροπα νανουρίσματα και ανατολίτικες ιστορίες. Αντίθετα, η φωνή του έχει τη φόρα ανθρώπου που βρίσκεται σε εγρήγορση.

Ίσως γιατί ετοιμάζει πυρετωδώς τη συναυλία του για το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (16 Μαΐου), στην οποία θα συμμετέχει και η Ελευθερία Αρβανιτάκη- μια επιλογή από το σύνολο της δουλειάς του και δύο νέα έργα, σε πρώτη παρουσίαση: «Αναφορά στον Μόραλη» (από το ντοκιμαντέρ του Στέλιου Χαραλαμπόπουλου) και τα «Πέραν» για ορχήστρα και παιδική χορωδία, παραγγελία του Οργανισμού Μεγάρου Μουσικής Αθηνών. Η παραγγελία ενός νέου έργου είναι πάντα μια μεγάλη ευκαιρία για έναν συνθέτη- κυρίως στα μέρη μας,

ΙΝFΟ

Συναυλία Νίκου Κυπουργού, «Τα Εγγύς και τα Πέραν», με την Ελευθερία Αρβανιτάκη, την Καμεράτα, τον Αλέξανδρο Μυράτ. Στη σειρά Γέφυρες, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (Βασ. Σοφίας και Κόκκαλη, τηλ.: 210-7282.333) την Παρασκευή 16 Μαΐου στις 20.30.

όπου ο κύριος όγκος των παραγγελιών στους συνθέτες «κλασικής» κατεύθυνσης προέρχεται από τον κινηματογράφο.

«Όταν ξεκινάς με μια παραγγελία από μια λευκή κόλλα χαρτί, έχεις όλη την ελευθερία να παίξεις. Και στην περίπτωση αυτή μου δίνεται η ευκαιρία να πειραματιστώ με τις καλύτερες, δυνατές συνθήκες», λέει ο Νίκος Κυπουργός – καθώς στη διάθεσή του έχει την Καμεράτα και οκτώ σολίστ, υπό τη διεύθυνση του Αλέξανδρου Μυράτ .

«Πέραν» γιατί;
Γιατί βασίζεται σε πυρήνες λέξεων μιας γλώσσας χαμένης, που κουβαλούν τη δική τους μουσική. Μια αρχετυπική, πρωτόγονη γλώσσα που μου επιτρέπει να χρησιμοποιήσω πιο σύγχρονες φόρμες, μινιμαλιστικού χαρακτήρα. Μέσα από τις λέξεις, προσπαθώ να οδηγηθώ στις πιο αρχετυπικές δομές της μουσικής.

Σε «πολύ δημιουργική φάση», όπως λέει, έχει πλέον βρει μια καθημερινότητα που προστατεύει τη… χρυσοφόρο του φλέβα. «Είμαι εκτός κυκλωμάτων, συλλόγων και θέσεων. Τα έχω δει πολλές φορές το έργο και δεν θέλω τίποτα. Δεν θέλω εξαρτήσεις που από τη μια σου δίνουν εξουσία και από την άλλη σου κλέβουν τον δυναμισμό σου», λέει. Προχωράω λιγάκι την κουβέντα, γύρω από τις επιλογές και τον τρόπο ζωής της γενιάς που κατέχει σήμερα τα «πόστα». Της γενιάς του, δηλαδή. «Οι 50άρηδες; Τα ξεπουλήσαμε όλα», λέει. «Εμείς είμαστε που το ξεφτιλίσαμε το πράγμα κι έχουμε και το θράσος να μιλάμε για τους νεώτερους».
«Οι νέοι βρίσκουν τις πόρτες κλειστές»

Ως μέλος της κριτικής επιτροπής του μαθητικού φεστιβάλ «Schoolwave» («παίρνω δύναμη και ενέργεια από τα παιδιά», λέει) έχει την ευκαιρία να βλέπει εκ των έσω τις δημιουργικές ανησυχίες τους. «Μπορεί να μην έχουν βρει ακόμα το στίγμα τους, αλλά και μόνο για το γεγονός ότι ψάχνονται και προσπαθούν να εκφραστούν, πρέπει να τους δίνεται προσοχή κι ενθάρρυνση. Και οι νέοι σήμερα βρίσκουν τις πόρτες κλειστές».

Κυρίως στην κλασική κατεύθυνση… Σε έναν τέτοιο μαθητή τι λέτε; Έχει τύχη να επιζήσει καλλιτεχνικά στην Ελλάδα;

Η αλήθεια είναι ότι είναι δύσκολο. Αλλά, αν υπάρχει ταλέντο και θέληση, κανείς δεν πάει χαμένος.