Δημοσκοπικά αδιέξοδα

ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ στη χώρα μας είναι απλούστατα: έχουμε μία κυβέρνηση που – σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις- έχει εξοργίσει τους πολίτες. Παράλληλα, έχουμε έναν πρωθυπουργό δημοφιλέστερο από ποτέ…
Επίσης, έχουμε μία αξιωματική αντιπολίτευση που δεν τα πάει καλά με τα ποσοστά. Σημειώστε επίσης ότι «τρίτος δρόμος» δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα. Όλη αυτή η εικόνα θα μπορούσε να συνιστά τον ορισμό του πολιτικού αδιεξόδου…
Όμως, στις δημοκρατίες δεν υπάρχουν αδιέξοδα- κι αν υπάρξουν κάποια στιγμή, τόσο το χειρότερο για τα αδιέξοδα. Γιατί λοιπόν νιώθουν έτσι οι πολίτες;
Η ατμόσφαιρα όλων των τελευταίων μηνών μπορεί να εξηγηθεί μόνο με έναν τρόπο: την έλλειψη διλήμματος. Η μεγάλη πλειονότητα της ελληνικής κοινωνίας νιώθει ότι δεν έχει απέναντί της μία μεγάλη επιλογή και το αντίθετό της, ώστε να στοιχηθεί με τη μία ή με την άλλη πλευρά.
Μετά το 1980, το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου συμπύκνωνε την πολιτική του παρουσία με το σύνθημα της «αλλαγής»- με τα γνωστά αποτελέσματα.
Πριν από τις εκλογές του ΄96, ο κ. Κ. Σημίτης είχε κατορθώσει να αναστρέψει τη δυσμενέστατη κατάσταση που είχε διαμορφωθεί για το ΠΑΣΟΚ της τελευταίας περιόδου του Ανδρέα Παπανδρέου, προβάλλοντας τον «εκσυγχρονισμό», δηλαδή το σύνθημα «ευημερία» με άλλα λόγια.
Πέντε κρίκοι, ένα τάλιρο
ΣΗΜΕΡΑ, είναι πολύ δύσκολο, έως αδύνατο, για την αξιωματική αντιπολίτευση να προβάλει με μία ελκυστική λέξη, που να συσπειρώνει και να αντισυσπειρώνει, την πολιτική πρότασή της. Όχι επειδή τελείωσαν οι λέξεις, αλλά επειδή αδυνατεί να πολιτικοποιήσει τις διαφωνίες της με την κυβερνητική πολιτική. Τα πάντα καταλήγουν σε διαφορές επί των χειρισμών και όχι επί της πολιτικής.
Πολλοί- και στη Χαριλάου Τρικούπηθεωρούν ότι το πρόβλημα έγκειται στο κυβερνητικό παρελθόν του ΠΑΣΟΚ.
Στον «κυβερνητισμό» που ανέπτυξε με τα χρόνια. Έτσι προέκυψε, για παράδειγμα, το νέο Πολιτικό Συμβούλιο.
Ωστόσο, κυβερνητικό παρελθόν- και μάλιστα με πολλές σκιές- είχε το ΠΑΣΟΚ και το ΄96. Τότε, ο κ. Σημίτης είχε επιλέξει την τακτική της συμφιλίωσης και της συνύπαρξης.
Και δεν του βγήκε σε κακό, τουλάχιστον για μία πενταετία…














