ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Τη σαγήνευσε το ελληνικό Πάσχα

Το έργο της Βιρτζίνια Γουλφ (1882-1941) άρχισε να γίνεται γνωστό στην Ελλάδα αρκετά χρόνια μετά τον τραγικό θάνατό της. Πολύ πριν, βέβαια, από την έκδοση του μυθιστορήματος Κυρία Νταλλογουέη (Γαλαξίας 1967), είχαν μεταφραστεί σε λογοτεχνικά περιοδικά- κυρίως στη «Νέα Εστία» – αποσπάσματα από τα βιβλία της.

Ο Γιώργος Χειμωνάς σε ομιλία του στην Πάτρα το 1994, που περιλαμβάνεται στη συλλογή δοκιμίων του Ποιος φοβάται η Βιρτζίνια Γουλφ (Καστανιώτης 1995), απαντάει σε όσα προφήτευε η Αγγλίδα συγγραφέας για τον μυθιστοριογράφο του μέλλοντος, ο οποίος θα έπρεπε να μιλήσει «για το πώς ακούγεται η δύναμη της μουσικής, πώς βλέπονται τα οράματα, τι είναι αισθηματισμός, τι είναι δέντρο, χρώμα». Γράφει ο Γ. Χ.: «Πάντα από μακρυά ακούσαμε το λόγο του, να έρχεται μέσα από χάσματα σιωπής ή σαν άναρθρη κραυγή».

Στις εντυπώσεις της από το δεύτερο ταξίδι της στην Ελλάδα, η Β. Γ. εκδηλώνει τη συγκίνησή της για το ιδιάζον μυστικιστικό κλίμα του Πάσχα και της άνοιξης, όπου συναντιούνται ο θρήνος και η χαρά, με φόντο μια οργιαστική, συχνά αντιφατική φύση. «Στ΄ αλήθεια μόνο που δεν μας πήραν τα κλάματα εμάς τους ειδωλολάτρες», (μτφ Μαρία Τσάτσου, Διαβάζω 153/86).