Το πνεύμα του τόνου

Ένας μελωδιστής

Ο Μάριος Τόκας που βιάστηκε να μας αποχαιρετήσει ήταν ένας χαριτωμένος άνθρωπος χαμηλών τόνων, με εκείνη τη χαρακτηριστική ανατολίτικη οικειότητα που έχουν οι περισσότεροι Κύπριοι. Ταλαντούχος άνθρωπος με μια σπάνια μελωδική φλέβα. Τα τραγούδια του είχαν ευφράδεια και ταυτόχρονα είχες την αίσθηση, όταν τα πρωτάκουγες, πως τα είχες ξανακούσει με την έννοια που έχει καθετί το αυτονόητο, το συνηθισμένο στο αυτί. Όταν πριν από λίγα χρόνια είχε προχωρήσει σε ορατοριακές συνθέσεις, με σολίστες και χορωδίες με βυζαντινό χρώμα στη μελωδία και στην ενορχήστρωση, έγινε αντιληπτή η οφειλή του στη μεγάλη ανατολίτικη βυζαντινή, περσική, συριακή παράδοση. Ευτύχησε να ακούσει (και να ακούσουμε) τα τραγούδια του από σημαντικούς Έλληνες τραγουδιστές, ειδικά από εκείνους που φέρνουν στη φωνή τους τούς ήχους και τα χρώματα της ψαλτικής, είτε προέρχονται από το δημοτικό στέκι είτε από το ρεμπέτικο.

Παρ΄ ότι ήταν νεώτερος, το ύφος του συγγένευε με τους μελωδιστές του «Νέου Κύματος»- τον Σπανό κυρίως. Θυμάμαι πόσο έξοχα είχαν δέσει οι δυο τους στις κοινές τους εμφανίσεις στο «Ταμπού». Είχε κάνει κι έναν ενδιαφέροντα «Αριστοφάνη» στην Επίδαυρο. Θα τον τραγουδάμε!