«Ο θάνατος είναι μια γλυκιά λύση…»

ΔΙΑΝΥΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΕΒΔΟΜΟ ΧΡΟΝΟ
ΟΜΗΡΕΙΑΣ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΠΥΚΝΗ ΖΟΥΓΚΛΑ
ΤΗΣ ΚΟΛΟΜΒΙΑΣ, Η ΙΝΓΚΡΙΝΤ
ΜΠΕΤΑΝΚΟΥΡ ΔΙΝΕΙ ΜΕ ΜΙΑ ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ
ΒΙΒΛΙΟ, ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΕΝΔΕΙΞΗ
ΟΤΙ ΖΕΙ ΑΚΟΜΗ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ
ΕΝΑ ΜΑΘΗΜΑ ΚΑΡΤΕΡΙΑΣ. Η ΜΑΧΗ
ΤΗΣ ΜΕ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΡΙΘΕΙ, Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΟΜΩΣ ΜΕ ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΦΥΣΗΣ ΕΙΝΑΙ ΒΕΒΑΙΟ ΟΤΙ ΚΕΡΔΗΘΗΚΕ ΗΔΗ…
Το να κρίνει κάποιος έναν άνθρωπο φυλακισμένο, για την ακρίβεια έναν άνθρωπο στην απομόνωση, που δεν έχει καμία δυνατότητα επικοινωνίας με τους δικούς του ανθρώπους, είναι τουλάχιστον παρακινδυνευμένο. Είναι παρακινδυνευμένο γιατί δεν μπορεί κανείς πάντοτε να ξεχωρίσει εύκολα την πεποίθηση από την ανάγκη, δεν μπορεί λ.χ. να ξέρει αν η συνεχής επίκληση στον Θεό είναι ζήτημα βαθιάς πίστης ή βαθιάς απόγνωσης.

Ωστόσο το κείμενο της Ίνγκριντ Μπετανκούρ, αυτής της τραγικής ηρωίδας που ήθελε να σώσει τη χώρα της και ξαφνικά βρέθηκε στη θέση να επιζητεί τη βοήθεια άλλων χωρών για να σωθεί η ίδια, είναι πολύ ενδιαφέρον και αποκαλύπτει πολλά τόσο για τη Γαλλοκολομβιανή όμηρο όσο και για την ίδια την ανθρώπινη φύση, την τραγικότητά της αλλά και για την αστείρευτη δύναμή της, την εκπληκτική προσαρμοστικότητά της.

Όταν την απήγαγαν οι Ένοπλες Επαναστατικές Δυνάμεις της Κολομβίας (FΑRC), η Ίνγκριντ Μπετανκούρ έκανε προεκλογικό αγώνα ως υποψήφια πρόεδρος της χώρας. Ήδη είχε δώσει αγώνες εναντίον της διαφθοράς και των εμπόρων ναρκωτικών. Ωστόσο η FΑRC που χρησιμοποιεί το εμπόριο ναρκωτικών για τη χρηματοδότηση του ένοπλου αγώνα της, έχει ως μόνιμη τακτική την απαγωγή κυρίως στρατιωτικών αλλά και πολιτικών προσώπων, ώστε να έχει διαπραγματευτικά χαρτιά στον διαρκή πόλεμο με την κυβέρνηση της Κολομβίας και να μπορεί να ανταλλάσσει τα μέλη της που συλλαμβάνονται.

Από το καλοκαίρι του 2003 η οικογένειά της δεν είχε καμία απόδειξη ότι παραμένει στη ζωή. Η απόδειξη αυτή ήρθε με ένα γράμμα που γράφτηκε από την Μπετανκούρ στις 24 Οκτωβρίου 2007- ένα πολυσέλιδο γράμμα που έγινε βιβλίο και κυκλοφορεί, μαζί με την απάντηση των παιδιών της, και στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Ωκεανίδα.

Το πρώτο που παρατηρεί κανείς διαβάζοντας το γράμμα είναι η αντίθεση ανάμεσα στην υπερχειλίζουσα ευαισθησία του περιεχομένου και στην άψογη αρχιτεκτονική της μορφής. Το γράμμα της Μπετανκούρ απευθύνεται στους δικούς της ανθρώπους, αλλά και σε όσους την έχουν βοηθήσει. Θα έλεγε κανείς ότι έχει σκεφτεί προσεκτικά τόσο τη σειρά με την οποία απευθύνεται στον καθένα τους όσο και την έκταση κειμένου που αφορά το κάθε πρόσωπο, σχεδόν χρησιμοποιώντας υποδεκάμετρο, λες και δεν θέλει να αδικήσει κανέναν, λες και νιώθει ένοχη για την ομηρεία της και θέλει να στείλει στον καθένα τους χωριστά την αγάπη που πιστεύει ότι δικαιούνται από εκείνη και τους έχει στερήσει.

Οι συνθήκες ζωής της είναι πολύ δύσκολες. Πυκνή ζούγκλα, με ελάχιστες ακτίνες ήλιου να τη διαπερνούν, μια αιώρα για κρεβάτι, μια κουνουπιέρα και μια τέντα για στέγη. Ανά πάσα στιγμή μπορεί να δοθεί διαταγή αναχώρησης για άλλο κρησφύγετο και τότε κουβαλάει τα πράγματά της στον ώμο σε πορείες που μοιάζουν Γολγοθάς.

Οι δικοί της λένε ότι η Ίνγκριντ Μπετανκούρ βρίσκεται σε κίνδυνο ζωής και πρέπει να απελευθερωθεί αμέσως για να μην πεθάνει. Αλλά και οι δικές της περιγραφές δεν μαρτυρούν κάτι καλύτερο: «Μαμίτα, είναι πολύ δύσκολες αυτές οι στιγμές. Σωματικά δεν είμαι καλά. Δεν τρώω πια, έχω χάσει την όρεξή μου, τα μαλλιά μου πέφτουν τούφες τούφες. Δεν έχω διάθεση για τίποτα. (…) Όλ΄ αυτά κάνουν τον θάνατο να φαίνεται σαν μια γλυκιά λύση».

Ιngrid Βetancourt Μelanie & Lorenzo Delloye-Βetancourt

ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΗ ΜΑΜΑ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ

ΜΤΦ. ΕΦΗ ΚΟΡΟΜΗΛΑ, ΕΚΔ. ΩΚΕΑΝΙΔΑ, 2008, ΣΕΛ. 74, ΤΙΜΗ: 7 ΕΥΡΩ