Σσσσσσσ μιλάει ο «μετρ»
Τέρμα οι πορείες, τέρμα και οι απεργίες γιατί τις καταδικάζει ο Αυτιάς. Βλάπτουν και τον διπλανό και στόχος των εργαζομένων πρέπει να είναι η ευημερία του διπλανού τους – όποιος λέει ότι η ευημερία των πολιτών αποτελεί στόχο μιας δημοκρατικής κυβέρνησης πάει αδιάβαστος, για να μην πούμε ότι είναι και υπονομευτής της τάξεως και της ασφάλειας.
Τι θέλει ο λαός και κατεβαίνει στους δρόμους αφού ο Αυτιάς θα ασχοληθεί με το ζήτημά του πρίμο-σεγόντο μετά του εργατολόγου κ. Μητρόπουλου. Θα βγάλει και τον αρμόδιο υπουργό στο τηλέφωνο, θα τον μαλώσει, θα ακουστεί και το πρόβλημα με το Ασφαλιστικό, θα ξαναμαλώσει την κυβέρνηση ο Αυτιάς που μειώνει τις συντάξεις, θα βροντοφωνάξει «ντροπή» ο Αυτιάς, θα φωνάξει «απαράδεκτο», θα δείξει πίνακες να δουν την κατηγορία τους οι φιλοθεάμονες και να αναθαρρήσουν ότι η τηλεόραση ασχολείται, α, όλα κι όλα, τα προβλήματα του λαού θα τα κάνει σημαία του ο Αυτιάς. Αρκεί ο λαός να κάτσει στ΄ αυγά του και να μην ενοχλεί. Μάλιστα! Κάθε προσπάθεια από οποιονδήποτε να διεκδικήσει το δίκιο του εκτός τηλεόρασης είναι φριχτή και καταδικαστέα απομίμηση αγώνα που βλάπτει τη «δημόσια υγεία».
Προφανώς δεν είναι ο μόνος σταρ της τηλεοπτικής ενημέρωσης που έδωσε και δίνει παθιασμένη μάχη κατά των απεργιών, που καλλιεργεί τη δυσανεξία και το εμφυλιοπολεμικό κλίμα υπερτονίζοντας τα προβλήματα που προέρχονται από τις απεργίες των εργαζομένων. Διαπιστώσαμε όλες αυτές τις ημέρες της μάχης για ένα καλύτερο μέλλον ότι το τηλεοπτικό τελετουργικό που έχει στόχο να καλλιεργεί την ανησυχία και τρέφεται από τον αλληλοσπαραγμό των αδύνατων κρίκων της κοινωνίας υπηρετήθηκε με απόλυτη συνέπεια.
Άλλωστε η τηλεόραση βασίζεται στον ακραίο συντηρητισμό ως μέσο που απευθύνεται στα μεσαία και χαμηλά στρώματα καλλιεργώντας τα ένστικτα και χαϊδεύοντας τις μεγαλύτερες αδυναμίες τους, διαμορφώνοντας μια κοινωνία κλειστών οριζόντων με εργατοπατέρες και τηλεαστέρες να υποδύονται on camera τους προστάτες των δίκιων τους.
Ο λαός οφείλει να κάθεται στον καναπέ και να απολαμβάνει την έκθεση των προβλημάτων του από τα στόματα των διασημοτήτων του γυαλιού. Τι θέλει ο εργαζόμενος σήμερα; Να ακούσει από το στόμα του Αυτιά το πρόβλημά του. Μάλιστα! Το είπε ο τάδε στην τηλεόραση. Που και που «ο τάδε» αυτοδιαφημίζεται εμφανίζοντας εαυτόν ως μαχητή και νικητή προς όφελος του λαού, π.χ. διαβάζει από έναν πίνακα τα επιδόματα με τις αυξήσεις που θα δοθούν σε διάφορα Ταμεία και φτάνει για παράδειγμα στο ΤΕΒΕ, τόσο το επίδομα, τόσο η αύξηση (παύση και με ύφος αυτάρεσκο) δώσαμε τη μάχη και την κερδίσαμε… Ιδού λοιπόν, ο μεγάλος μαχητής, ο αγωνιστής, ο προστάτης που δίνει προσωπικώς τις μάχες προς όφελος του λαού και τις κερδίζει. Τι τις θέλουν λοιπόν τις απεργίες, ε; «Να βρουν άλλον τρόπο να αγωνίζονται», είπε ευθαρσώς απευθυνόμενος στο πάνελ του. Σωστά. Οι λαϊκοί αγώνες οφείλουν να παίρνουν την έγκριση του Αυτιά και των λοιπών πανελαρχών πριν ξεσπάσουν. Για να έχουν και την εύνοια της τηλεόρασης.
Στόμα έχετε, τη μιλιά την έχουν άλλοι
Ξέρει πού «χτυπάει» το είδος Αυτιά. Στη μικρή αντοχή, στην εξάντληση του ταπεινωμένου από μακροχρόνια στέρηση (μόνο που δεν φταίει ο διπλανός του γι΄ αυτό) και στον εθισμό του φιλοθεάμονος να εκτονώνει τους καημούς του μέσω του τηλεοπτικού θεάματος. Απεργούν οι εργαζόμενοι στις τράπεζες; Δεν μπορούν να πάρουν χρήματα οι συνταξιούχοι, φώναζε ο Αυτιάς. Να τι ωραία που αλληλοσπαράσσεται η κοινωνία.
Σιωπή, λοιπόν. Σιγά σιγά θα χάσει τη φωνή του ο τηλεθεατής-πολίτης, δεν τη χρειάζεται, αφού φωνάζει το είδος Αυτιά για τα δικαιώματά του.
Ψέματα;
Το καλό που σας θέλω εργαζόμενοι κομμένες οι απεργίες και οι πορείες, γιατί οι σοφοί και ανιδιοτελείς παρουσιαστές των εκπομπών γνωρίζουν το καλό σας και το διεκδικούν για χάρη σας. Μην κουράζεστε κιόλας να βγαίνετε στον δρόμο, κυκλοφορούν ιώσεις και είναι ακριβά τα φάρμακα.
