Φαινόμενα

Πλάσματα της πόλης

Το «Sex and the City» έδωσε διάφορες εγχώριες ρεπλίκες, με τα «Υπέροχα πλάσματα» την πιο πετυχημένη
Χάρη στις τέσσερις Νεοϋορκέζες ηρωίδες, που «έσπασαν ταμεία» όπου προβλήθηκε το «Sex and the City», η εγχώρια τηλεόραση ανακάλυψε την κατηγορία «εργαζόμενα-κορίτσια-στον-καιρό-τους». Η «κληρονομιά» του «Sex and the City» για την εγχώρια τηλεόραση, αφού αφαιρέθηκαν τα νεοϋορκέζικα αυθεντικά χαρακτηριστικά των ηρωίδων (οι στυλιστικές επιλογές, μέρος του ίματζ μιας Νεοϋορκέζας και το γούστο με το οποίο επενδύει κάθε στιγμή της), συνοψίστηκε σε δύο άξονες: ο πρώτος είναι μια καρτουνίστικη ματιά στην πόλη, που δίνει ατμόσφαιρα νεανική και χαρούμενη, και ο δεύτερος είναι η ανάπτυξη του σεναρίου γύρω από εκείνο το μοναδικής απλότητας και αμερικανικής ελαφρότητας «φιλοσοφικό» ερώτημα της Κάρι: «Είναι οι σχέσεις, η θρησκεία της εποχής μας;». Οι σύντομες ατάκες που συνοψίζουν ένα «φιλοσοφικού» τύπου ερώτημα μέσα από την καθημερινότητα, είναι το τρίτο χαρακτηριστικό της «σχολής». Πάνω σε αυτά τα δεδομένα, η «ματιά» του «Sex and the City» στη μεγαλούπολη υιοθετήθηκε από διάφορες εγχώριες ρεπλίκες.

Μία από αυτές- ως προς την τηλεοπτική «συνταγή»και τα «Υπέροχα πλάσματα» του Αlpha, σε ένα σενάριο της Μυρτώς Κοντοβά, που περισσότερο από όσες προηγήθηκαν το χαρακτηρίζουν απλοί και φυσικοί χαρακτήρες, δροσεροί διάλογοι, χιουμοριστική ματιά στην καθημερινότητα και, κυρίως, τρυφερότητα.

Η παρέα εδώ είναι τρεις νέοι- δύο κορίτσια και ο γκέι κολλητός τους. Μια εκδοχή πολύ συνηθισμένη στην αθηναϊκή μεγαλούπολη, εντοπισμένη προπάντων στους χώρους των μίντια και στη «γενιά» των τριαντα-φεύγα εργαζομένων σε αυτούς.

Σε αντίθεση με τις πρωταγωνίστριες του «Sex and the City», για την «υπέροχη» παρέα των τριών η μοναδική «γκλάμουρ» πινελιά σε αυτόν είναι οι επαγγελματικοί τους χώροι: το Μητσάκι είναι ραδιοφωνικός παραγωγός, ο Μπίλι είναι δημοσιογράφος με «δελτίο παροχής» (δηλαδή ανήκει στην πιο αγχωμένη και διόλου λαμπερή μεγάλη κατηγορία δημοσιογράφων) και η Έλλη εργάζεται στις δημόσιες σχέσεις μιας δισκογραφικής εταιρείας).

Όπως επιβάλλει η «σχολή» «Sex and the City», η α λα ελληνικά εκδοχή των «Υπέροχων πλασμάτων» αναδεικνύει την ατμόσφαιρα της πόλης με τα μικρά φοιτητικά επιπλωμένα διαμερίσματα και οι ήρωες συναντιούνται για φαγητό σε ταβέρνες «ψαγμένες», όπου ο Μπίλι βρίσκει την ευκαιρία να κάνει κριτική στις φίλες του ότι «πέφτουν θύματα της μόδας» ή συνηθέστερα τρώνε πίτσες και χάμπουργκερ στα σπίτια τους ή τον δρόμο και εκεί συζητούν τα συναισθηματικά τους.

Το Μητσάκι – χαρακτήρας προστατευτικός, δυναμικός- είναι το «αντράκι». Η Έλλη- πιο «κοριτσάκι» και γήινη- αθεράπευτα ερωτευμένη με τον πρώην της, διευθυντή δισκογραφικής, που «δεν μπορεί να δεσμευθεί» (σύνηθες μοντέλο) και ο Μπίλι συζεί με μηχανόβιο, συναισθηματικό τύπο, που κάνει νοικοκυριό και τον μπουκώνει σπανακόπιτες. Σύνθεση χαριτωμένη, στην οποία έρχεται να προστεθεί η θεία του Μπίλι, η γεμάτη ζωή, ζουμπουρλή Καραμέλα (ταιριαστή στον ρόλο μια Ελένη Ανουσάκη διαφορετική, γεμάτη χιούμορ), ο Ηλίας- ο πρώην της Έλλης, άνδρας με ύφος μονίμως στωικό απέναντι στη ζωή και την Έλλη, που όσο κι αν τον τρελαίνει δεν την έχει ξεπεράσει- και ο Άρης- ο διευθυντής του Μητσακίου στον σταθμό, κολλητός της μέχρι πρότινος, που όμως ύστερα από αλλεπάλληλες αποτυχημένες σχέσεις και των δυο τους, βρίσκονται μαζί με απορία γι΄ αυτό που τους συνέβη. Ακόμη δύο χαρακτήρες συμπληρώνουν τον κόσμο των «πλασμάτων»: η διευθύντρια της Έλλης, μια μάλλον αστεία μέγαιρα (πολύ καλή η Θέμις Μπαζάκα), και η γραμματέας του Ηλία, ούφο και ερωτευμένη μαζί του.


Ζωή σαν κόμικς

Η σειρά προσεγγίζει με κριτικό, ανάλαφρο (πολύ ανάλαφρο) χιούμορ τον κόσμο των μίντια στα μικρά καθημερινά του μέτρα και τον απομυθοποιεί. Αυτός ο χώρος, ωστόσο, δίνει τη δυνατότητα κάθε επεισόδιο να συνδέεται με την επικαιρότητα της πόλης (μουσικές παραστάσεις, εκθέσεις γλυπτών κ.λπ.), γεγονός που το κάνει ακόμη πιο επίκαιρο, ζωντανό και της «παρέας». Απλώς αναρωτιέται κάποιος αν υπάρχει ένας άλλος τρόπος από τη «σχολή» «Sex and the City» να βλέπουμε την πόλη και τις σχέσεις των νέων ανθρώπων, χωρίς την αποσπασματικότητα της βιντεοκλιπάτης ατμόσφαιρας, όπου οι ήρωες θυμίζουν φιγούρες καρτούν και τα λόγια τους μοιάζουν γραμμένα για τις «μπουλ» ενός κόμικς.