ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΣΤΑ ΓΚΡΙΖΑ

Η ιδέα για το «ΑΩ» ξεκίνησε όταν ξαναείδε την ταινία του Σίντνεϊ Πόλακ «Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν». «Όσο σκληρό και αν φαίνεται, είναι στην ανθρώπινη φύση να παρηγοριέσαι και να νιώθεις καλύτερα όταν βλέπεις πως και κάποιος άλλος μπορεί να υποφέρει όσο και όπως εσύ». Αυτή ήταν η αρχική σκέψη μου για την παράσταση. Και θέλησα να τη συνδυάσω με τα ηχογραφημένα τρελά μανιφέστα από τη φυλακή του Τσαρλς Μάνσον» (σ.σ.: του καταδικασμένου δολοφόνου- το 1969- της Σάρον Τέιτ, γυναίκας του Ρόμαν Πολάνσκι, και άλλων έξι ατόμων). «Ο Μάνσον ήταν δολοφόνος και τρελός αλλά και ένα φαινόμενο» απαντάει στην απορία μου τι τον έλκυσε στο πρόσωπο αυτό.

Ενώ, όμως, έχει αρχίσει την προετοιμασία της παράστασης με τον σχεδιαστή Χριστόφορο Μπρέλλη, διαβάζει το διήγημα του Μπόρχες «Η βιβλιοθήκη της Βαβέλ». «Μου έκανε ένα κλικ και λέω: “Τα αλλάζουμε όλα”».

Τι θα δούμε όμως στη σκηνή του «Παλλάς»;

«Τέσσερις ανθρώπους που φοράνε γκρίζα, κάθονται σε τέσσερις καρέκλες γύρω από ένα τραπέζι, σ΄ ένα δωματιάκι και απαντούν στην ερώτηση “γιατί να βασανίζομαι να καταλήξω σε κάποιες απαντήσεις ενώ καθόλου δεν ξέρω πού βρίσκομαι”. Και με πολύ οπτικό υλικό. Δεν υπάρχει χορός, αλλά κάθε κίνηση των ηθοποιών είναι χορογραφημένη. Με απόλυτη ακρίβεια. Χωρίς ίχνος αυτοσχεδιασμού. Δεν πιστεύω πολύ στον επί σκηνής αυτοσχεδιασμό».

Έχετε επηρεαστεί από τον Πίτερ Γκριναγουέι;

Δεν διστάζει καθόλου: «Πολύ, πάρα πολύ. Μου αρέσει πολύ και η σκέψη του και πώς δουλεύει δραματουργικά. Και το ότι ενώ δεν είναι νέος δεν κωλώνει, επιμένει και προχωράει. Όταν πηγαίνω σήμερα στο θέατρο δεν μου αρκεί να βλέπω απλώς δύο ανθρώπους να μιλάνε.

Θέλω κάτι διαφορετικό».