ΣΑΝ ΜΑΣΙΦ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ

Ο Γκρόσμαν ερμηνεύει τον μύθο του Σαμψών ξεκινώντας από τις εβραϊκές λέξεις και τις συμπαραδηλώσεις τους, που χάνονται στη μετάφραση. Παραθέτει ερμηνείες παλαιών σχολιαστών. Συμπληρώνει, με ψυχολογικές (ενίοτε ψυχολογίστικες) παρατηρήσεις την εξιστόρηση. Δίνει συναισθηματικό βάθος στις πράξεις των ηρώων.

Η ενδιαφέρουσα προσέγγιση του Γκρόσμαν υποπίπτει, κατά τη γνώμη μου, στο σφάλμα που κάνουν αρκετοί φιλόλογοι όταν έχουν απέναντί τους πανίσχυρα κείμενα. Τα τανύζουν, για να χωρέσουν ερμηνείες για συναισθηματικά και ψυχολογικά κίνητρα, που συνάδουν με τη σύγχρονη πρόσληψη της ανθρώπινης δράσης.

Δεν είναι τυχαίο, νομίζω, πως η μόνη στιγμή που η ερμηνεία του Γκρόσμαν ανίπταται είναι η στιγμή που ο συγγραφέας αναγνωρίζει στον άξεστο Σαμψών καλλιτεχνική σύλληψη στη δράση του. Ο Σαμψών, κατά τον Γκρόσμαν, συμπεριφέρεται σαν εικαστικός καλλιτέχνης και παρουσιάζει ένα «δρώμενο». Εδώ, ο συγγραφέας, για πρώτη φορά, αντιμετωπίζει το κείμενο όχι σαν σεμνοπρεπής και ενδελεχής μελετητής, αλλά ως μασίφ καλλιτέχνης. Ίσως γι΄αυτό, στο συγκεκριμένο σημείο, η προσέγγισή του κυριολεκτικά ευτυχεί.