Ζουν πλέον ως λευκοί

Μολονότι ο Βιαν δεν έχει βιωματική σχέση με την Αμερική, είναι ήδη βαθύς γνώστης της νέγρικης τζαζ μουσικής, κάνει στο Παρίσι παρέα με μαύρους μουσικούς και γνωρίζει πως η «Γη της Επαγγελίας» ταλανίζεται από το φυλετικό ζήτημα- ένα ζήτημα, εν τούτοις, που δεν έχει πάρει ακόμη τις εύφλεκτες διαστάσεις της μεθεπόμενης δεκαετίας (και από αυτή την άποψη, το βιβλίο είναι καθαρά προφητικό). Ερέθισμα στη φαντασία του Βιαν ένα άρθρο του Χέρμπερτ Χάσμπερι στο περιοδικό «Collier΄s», όπου αποκαλύπτεται ότι εκατομμύρια Αμερικανοί νέγροι εκμεταλλεύονται τη φαινομενική λευκότητά τους- από γενιά σε γενιά και από επιμιξία σε επιμιξία, το δέρμα των μαύρων ξασπρίζει- και «ζουν πλέον ως λευκοί» (αυτό άλλωστε ήταν και το μοτίβο στο πολύ πιο πρόσφατο Ανθρώπινο στίγμα του Φίλιπ Ροθ). Ο Μπορίς Βιαν αναρωτιέται τι θα συνέβαινε στην περίπτωση που ένας από τους «ξασπρισμένους» άδραχνε την ευκαιρία, όχι για να ενταχθεί ανώδυνα στην κοινωνία των λευκών σαν υπάκουος Μπαρμπα-Θωμάς, αλλά για να ξεγελάσει τους λευκούς και εν ευθέτω χρόνω να τους εκδικηθεί για το λιντσάρισμα του μικρού του αδερφού: «… Είχα ζήσει μεταξύ ανθρώπων που δεν γνώριζαν την καταγωγή μου και είχα απαλλαγεί από αυτή την ελεεινή ταπεινότητα που μας έβαλαν σιγά σιγά στο κεφάλι, σαν ανακλαστικό […], αυτόν τον τρόμο που έκανε τ΄ αδέρφια μας να κρύβονται μόλις άκουγαν τα βήματα του λευκού […] εγώ όμως ήξερα καλά ότι, παίρνοντας το δέρμα του λευκού, τον είχαμε στο χέρι…». Από εδώ ξεκινάει ένα χρονικό σαδιστικής εκδίκησης που κατορθώνει να παντρέψει την ερωτική λογοτεχνία- στην παράδοση του Απολινέρ και του Μπατάιγ- με το αστυνομικό μυθιστόρημα.