Μυστικός, ορθόδοξος και αναρχικός

O Λευτέρης Βογιατζής μετά τα παραληρηματικά κείμενα της Σάρας Κέιν βρήκε μια αναλογία στην Ήμερη, με τη διαφορά πως ο Ντοστογιέφσκι είναι μυστικός, ορθόδοξος και αναρχικός, μείγμα τελείως διαφορετικό από την άθεη, ναρκομανή, ομοφυλόφιλη αυτόχειρα της σύγχρονης αδιέξοδης αγγλικής κοινωνίας.

Παρ΄ όλο που ο Βογιατζής συντόμευσε το κείμενο, δεν μπόρεσε να αποφύγει έναν ρυθμό έρποντα, αναγνωστικό κι όχι σκηνικό.

Ως έξοχος εξπρεσιονιστής ηθοποιός έφτιαξε μια φόρμα, έναν σωματότυπο του ήρωα, βρήκε μια διαπορούσα ενοχική και τρομαγμένη περσόνα, διάβασε το κείμενο με κύρος και εξαντλητική αναλυτική έκθεση των διαδοχικών συναισθηματικών διακυμάνσεων. Δεν απέφυγε την πληκτική επανάληψη. Χωρίς να φταίει ως ερμηνευτής. Το κείμενο κράτησε σθεναρά τις αντιστάσεις του. Ευτυχώς, ολόκληρη η νουβέλα δημοσιεύεται στο πρόγραμμα και είμαι βέβαιος πως ο θεατής θα ανέτρεξε στο σπίτι του να πληροφορηθεί το απολεσθέν βάθος. Και το βάθος που χάθηκε είναι ακριβώς ότι έμεινε αμετουσίωτο σκηνικά. Η βιβλική του καταγωγή, ο Ιώβ, η πόρνη, ο Ζακχαίος, ο εξ ευωνύμων ληστής, ακόμη και ο απαγχονισθείς Ιούδας, ο ενεχυροδανειστής είναι μια ανεστραμμένη περσόνα της τοκογλύφας γριάς του Εγκλήματος και τιμωρίας.

Η παράσταση, κατά τη γνώμη μου πάντα, δεν ευνοήθηκε ούτε με τη βιντεοσκοπημένη δεύτερη «φωνή» (φωνή παρατηρητή, σχολιαστή, συνείδησης, αλήθειας;) του αντι-ήρωα. Προσέδωσε μια έξοχη μουσικότητα στην παράσταση αλλά διέλυσε την αναλυτικότητα των στοχασμών και των επιχειρημάτων χωρίς να βελτιώσει τη δραματική ροή. Μια ιμπρεσιονιστική σφήνα στον εξπρεσιονισμό της ερμηνείας ενός συμβολικού ρεαλιστικού κειμένου.

Ο σκηνικός χώρος της Χλόης Ομπολένσκι αυτονόμως εικαστικά έξοχος. Προσέθεσε όμως άλλη μια στοά στον λαβύρινθο της αφήγησης και του βίντεο. Όβερντοουζ.