Το υπεραιωνόβιο Καρναβάλι

Όλα άρχισαν το 1829 όταν έγινε ο πρώτος αποκριάτικος χορός στο σπίτι του εμπόρου Μορέτη. Σιγά σιγά άρχισαν να διοργανώνονται μπαλ μασκέ σχεδόν σε όλα τα αρχοντικά σπίτια της πόλης, αλλά και σε ταβέρνες. Με την ένωση των Ιονίων Νήσων με την υπόλοιπη Ελλάδα το 1864 οι Ζακυνθινοί και οι Κεφαλονίτες άρχισαν να καταφτάνουν μαζικά στην Πάτρα και να μεταφέρουν τα δικά τους καρναβαλικά έθιμα και την κουλτούρα.

Τα πρώτα άρματα εμφανίστηκαν τη δεκαετία του 1870 και το 1872, που κατασκευάστηκε το θέατρο «Απόλλων», καθιερώθηκε να γίνονται εκεί τα περίφημα Μπουρμπούλια, όπου κυρίως γυναίκες όλων των τάξεων και ηλικιών καλυμμένες κάτω από μαύρα ντόμινο ξεσάλωναν χωρίς ενδοιασμούς.

Η Βelle Εpoque θεωρήθηκε μία από τις καλύτερες εποχές για το καρναβάλι οπότε άρχισαν να παίρνουν μέρος άνθρωποι όλων των κοινωνικών τάξεων- τότε μάλιστα ήταν που έγινε για πρώτη φορά υπαίθριος χορός. Στα χρόνια που ακολούθησαν οι πόλεμοι δεν άφησαν το καρναβάλι να αναπτυχθεί, ωστόσο τα καρναβάλια που έγιναν το 1938 και το 1939 θεωρούνται ακόμη από τα πιο εντυπωσιακά.

Η πρώτη φορά που δεν έγινε καρναβάλι ή αποκριάτικος χορός ήταν το 1941 και η αποχή αυτή κράτησε μια ολόκληρη δεκαετία εξαιτίας του πολέμου και του Εμφυλίου. Το 1951 το καρναβάλι διοργανώθηκε ξανά και ο κόσμος ξεχύθηκε και πάλι στους δρόμους. Η επόμενη και τελευταία φορά που ματαιώθηκε ήταν το 1964 εξαιτίας του θανάτου του βασιλιά Παύλου. Από το 1966 και εφεξής όχι μόνο γινόταν κανονικά, αλλά απέκτησε κι έναν καινούργιο θεσμό: το κυνήγι του κρυμμένου θησαυρού. Από τότε και μέχρι σήμερα το καρναβάλι δεν σταμάτησε να εξελίσσεται, να διευρύνεται και να αποκτά ολοένα περισσότερους φίλους. Κι αν τα τελευταία χρόνια αρκετοί είναι εκείνοι που μιλούν για πλήρη εμπορευματοποίηση, για απώλεια του αυθορμητισμού και για ένα έθιμο που έχει χάσει την αξία του, όλοι είναι πάντα πιστοί στο ετήσιο ραντεβού με τον βασιλιά Καρνάβαλο!