«Η πολιτική μάς υποτιμά»

Στη Θεσσαλονίκη και τη σκηνή της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών κάνει τη δεύτερη θεατρική στάση του- για φέτος- το «Λεωφορείον ο Πόθος» του Τενεσί Ουίλιαμς. Στη στάση του ΚΘΒΕ για το «μοιραίο» λεωφορείο «κατεβαίνει» ως εύθραυστη Μπλανς η Πέμυ Ζούνη.

Βραβευμένο με Πούλιτζερ και με Όσκαρ (η κινηματογραφική εκδοχή), «στοιχειωμένο» από τη Μελίνα και τον Κουν στα 1949, και τη Λαμπέτη το 1965 το «Λεωφορείο» με το όνομα «Πόθος», 61 χρόνια μετά τη συγγραφή του από τον 35χρονο τότε Τόμας Λάνιερ Ουίλιαμς (το πραγματικό όνομα του Τενεσί Ουίλιαμς), εξακολουθεί να σταθμεύει ανά τα θέατρα του κόσμου προσφέροντας “άλλοθι” μαγείας στις εκάστοτε Μπλάνς που επιλέγουν τον μύθο από την εκάστοτε κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα.

Γιατί η Μπλανς είναι ρόλος-μύθος για κάθε ηθοποιό; Ήταν και για σας; Γράφτηκε ότι την προτιμήσατε από μια θέση σε ψηφοδέλτιο;

Ο ρόλος εξυπηρετεί τον ναρκισσισμό του ηθοποιού. Προσωπικά, δεν είχα ποτέ μεγάλους στόχους για μεγάλους ρόλους. Προτιμώ να αφήνομαι στο κύμα. Είναι γενικότερα στάση ζωής αυτό. Ίσως ο μόνος ρόλος-όνειρο ήταν η Μαργαρίτα Γκοτιέ. Η Μπλανς ήταν πολύ κλισέ ρόλος για να μου αρέσει. Ή έτσι νόμιζα… Είναι σαν τον πολύ όμορφο άνδρα που τον θέλουν, τον ερωτεύονται όλες οι γυναίκες. Δεν έχει ενδιαφέρον. Δεν μ΄ αρέσουν αυτοί οι άνδρες.

Τι είδους θέατρο προτιμάτε;
Θέατρο της απόλυτης σωματικότητας και της απόλυτης πνευματικότητας. Χωρίς τίποτα δήθεν. Το θέατρο που αφηγείται μια κανονική ιστορία. Αυτό που κάνει ο Πίτερ Μπρουκ, που είναι ανθρωποκεντρικός. Δεν μασάω από μεγαλεπήβολες προθέσεις ρευμάτων.

ΙΝFΟ

«Λεωφορείον ο Πόθος» σε σκηνοθεσία Αντώνη Καλογρίδη από αύριο, στο Θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών. Έως 18/5.

Είναι αυτό που επιχειρεί και ο Αντώνης Καλογρίδης με το «Λεωφορείο»;

Είναι μια καθαρή παράσταση. Χωρίς διασκευές, αλλαγές χρονικές ή τοπικές. Στο «κουκούτσι» του έργου υπάρχουν οι εφιάλτες της Μπλανς. Αυτούς που η ίδια καλύπτει με τις ψυχώσεις της και η παράσταση τους φωτίζει, τους ξεσκεπάζει. Δίδαξα κατά καιρούς τον ρόλο, αλλά τώρα που εγώ καλούμαι να την ερμηνεύσω ανακαλύπτω λακκούβες. Δεν ήξερα πόσο κομματιασμένη είναι. Επιχειρώ να κατανοήσω οργανικά τον χαρακτήρα της Μπλανς. Το να παίζεις ατμόσφαιρες γενικά είναι εύκολο. Ο Στανισλάφσκι λέει ότι εχθρός του ηθοποιού είναι η ασάφεια. Η Μπλανς είναι ασαφής. Αν ο Ουίλιαμς έγραφε σήμερα το «Λεωφορείο», θα ήταν διαφορετική η Μπλανς. Οι άνθρωποι σήμερα, παντού, είναι πιο συμφιλιωμένοι με τον σεξουαλικό τους εαυτό. Ο ερωτισμός της βιώνεται ως αμαρτία, με αποτέλεσμα να λέει: «Μπορώ παρακαλώ να σκηνοθετήσω την πραγματικότητα μου;». Ομολογώντας όμως τη διάθεσή της για εξωραϊσμό της σκληρής πραγματικότητας, μετοικεί… Και από εκεί αρχίζει η αρρώστια. Τα πράγματα στην παράσταση του Καλογρίδη είναι λίγο πιο σκληρά. Τονίζονται ή έστω υπενθυμίζονται τα βρώμικα βιώματα της Μπλανς.

Πού εντοπίζετε την παθολογία της Μπλανς;
Η ευθραυστότητά της φλερτάρει στιγμές με μια γελοία γραφικότητα. Είναι εγκαταστημένη στην απόγνωση. Αδυνατεί να διαχειριστεί τον εαυτό και το περιβάλλον της. Δεν είναι πολιτικό το πρόβλημα της Μπλανς. Η ανημπόρια για επικοινωνία πάντα οφείλεται και σε κοινωνικούς παράγοντες.


«Είναι απαράδεκτα αυτά που συμβαίνουν»

Η πολιτική σας δραστηριότητα αναβλήθηκε ή παραμένει σαν όχημα της θεατρικής δράσης;
Η αλήθεια είναι πως και τα δύο δεν χωράνε. Πρέπει κάποτε να διαλέξεις. Η Μπλανς αποδείχτηκε καλή συγκυρία για την απομάκρυνσή μου από την ενεργό πολιτική δράση. Με τα τελευταία φαινόμενα της πολιτικής έχω μείνει άναυδη. Είναι απαράδεκτα αυτά που γίνονται στην κεντρική πολιτική σκηνή. Είναι απαράδεκτο το να προσπαθείς να υποτιμήσεις τη νοημοσύνη του κόσμου. Το καλό θέατρο δεν υποτιμά τη νοημοσύνη του κόσμου. Αντιθέτως είναι αυτό που προσπαθεί να βρει την αλήθεια. Αν ο θεατής αντιδρά με το “τι ήθελε να πει ο ποιητής” είναι αποτυχία…