ΣΥΧΝΑ ΕΝΙΩΘΕ ΣΑΝ ΕΞΩΓΗΙΝΗ

Το τελευταίο κεφάλαιο «Ένας ανθρωπολόγος στον Άρη» καταπιάνεται διεξοδικά με το θέμα του αυτισμού. Ο Σακς μελετά μια προικισμένη αυτιστική, η οποία ακολουθεί πανεπιστημιακή καριέρα. Η κοπέλα, η οποία βαρύνεται από μια ειδική εκδοχή αυτισμού, που επιτρέπει ένα είδος επικοινωνίας και εξωτερίκευσης, υποδέχεται τον γιατρό στον περίκλειστο κόσμο της. Ομολογεί πως συχνά νιώθει εξωγήινη στον κόσμο των ανθρώπων.

Νιώθει «σαν ανθρωπολόγος στον Άρη». Οι ιστορίες του Σακς αποδεικνύουν έμπρακτα πως η ιατρική, ειδικότερα η νευρολογία, είναι βαθιά ανθρωπιστική επιστήμη.

Η μελέτη της νόσου ανοίγει διόδους κατανόησης. Η αυτιστική αποκαλύπτει την ορμονική και εγκεφαλική ηρεμία που της πρόσφεραν τα φάρμακα.

Όμως σημειώνει ότι δεν θα είχε καταφέρει αυτά που κατάφερε, αν τα έπαιρνε στην εφηβική και νεανική της ηλικία, τότε που ήταν έτοιμη να εκπυρσοκροτήσει. Όταν δείχνει στον Σακς τη μηχανική αγκαλιά που έχει κατασκευάσει στην κρεβατοκάμαρά της, μια «μηχανή ζουλήγματος», στην οποία μπαίνει και αισθάνεται ευφορικά, αντιλαμβανόμαστε πολλά ανομολόγητα πράγματα για τα καταχωνιασμένα αισθήματα και τις κρυμμένες σκέψεις της.

Τελικά, η νόσος αναδεικνύει τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά και την ανθρώπινη δύναμη με τον πιο ξάστερο, για να μην πω αποστομωτικό, τρόπο.