Στα ίχνη μιας χαμένης ζωής

ΜΙΑ ΝΟΥΒΕΛΑ-ΕΚΠΛΗΞΗ ΑΠΟ
ΤΟΝ ΝΕΟ «ΜΕΣΣΙΑ» ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΚΗΣ
ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ, ΠΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΤΑΙ
ΩΣ ΑΝΑΧΩΜΑ ΣΤΟΝ ΜΠΕΡΛΟΥΣΚΟΝΙ.
Ο ΒΑΛΤΕΡ ΒΕΛΤΡΟΝΙ ΓΡΑΦΕΙ
ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ
ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΕ ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΕΣ
ΑΡΕΤΕΣ, Η ΟΠΟΙΑ ΣΤΟ
ΤΕΛΟΣ ΑΝΑΤΡΕΠΕΤΑΙ ΚΑΙ ΓΙΝΕΤΑΙ
ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΣΤΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΗΣ
ΙΤΑΛΙΚΗΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
Μπορεί και ένας πολιτικός να είναι εύθραυστος- γιατί όχι; Η στιβαρή δημόσια εικόνα δεν συμβαδίζει αναγκαστικά με τον ψυχισμό ενός ανθρώπου, τις μύχιες πλευρές του, τις ευαίσθητες ιδιωτικές στιγμές του, τα μικρά οικογενειακά μυστικά του, τα βαθύτερα ενδιαφέροντα και τις φιλοδοξίες του. Βέβαια, οι πολιτικοί είναι εξ ορισμού… ύποπτοι. Περνάνε από την προκρούστεια κλίνη της εύκολης κριτικής, της γρήγορης ετυμηγορίας. Αναγορεύονται «Η ζωή πρέπει να βιώνεται με την υπομονή και τον ενθουσιασμό κάποιου που χρησιμοποιεί μικροσκόπιο, που αναζητά και ανακαλύπτει, και όχι με την υπεροπτική ματιά που συγκρατεί μόνο τα προφανή», γράφει ο Βάλτερ Βελτρόνι (στη φωτό με τη Γαλλίδα Σοσιαλίστρια Σεγκολέν Ρουαγιάλ), που στο μικρό του μυθιστόρημα αναζητά την πραγματική ταυτότητα του χαμένου πατέρα- και της Αριστεράς;- που στοίχειωσε παιδικά όνειρα και μετά έγινε καπνός σε έντιμους ή διεφθαρμένους, κοινωνικά ευαίσθητους ή ανάλγητους και συνηθέστατα χωρίς ενδιάμεσες αποχρώσεις. Αν τύχει και πέσουν από το μπαλκόνι, όπως ο Χρήστος Ζαχόπουλος, μπορεί η νεολαιίστικη θυμοσοφία να τους κολλήσει κανένα προσωνύμιο τύπου «emo». Τι γίνεται όμως με έναν πολιτικό που αποφασίζει σε μια κορυφαία στιγμή της πολιτικής του καριέρας να εμφανιστεί και ως πεζογράφος;

Η αλήθεια είναι ότι ο Βάλτερ Βελτρόνι, το νέο ιταλικό ανάχωμα απέναντι στον μπερλοσκουνισμό, έχει από καιρό δείξει καλλιτεχνικές όψεις. Έχει γράψει σενάριο σε ταινία μικρού μήκους, γενικώς έχει ενδιαφερθεί πολύ για τα του κινηματογράφου αλλά και για τη μουσική. Ως δήμαρχος της Ρώμης- από το 2001 μέχρι σήμερα – έχει να επιδείξει αρκετές «κοινωνικά ευαίσθητες» πρωτοβουλίες, όπως η αποστολή σε εκπαιδευτικές εκδρομές στην Αφρική ή στο Άουσβιτς μαθητών σχολείων της ιταλικής πρωτεύουσας, ή η απόφαση, για λογαριασμό του δήμου Ρώμης, της υιοθεσίας παιδιών από το Κοσσυφοπέδιο. Υπάρχει κάτι μεμπτό; Κάθε άλλο. Εν τούτοις ο Βελτρόνι θεωρείται από τους πιο «πονηρεμένους» Ιταλούς βασικός εκφραστής ενός άλλου μοντέρνου όρου: του «buonismo» (σε ελεύθερη μετάφραση, της έκφρασης μιας αγαθής προαίρεσης) που για κάποιους ταυτίζεται και με την αφέλεια. Ωστόσο, ο 53χρονος Βελτρόνι δεν είναι αφελής. Το ότι έπειτα από περίπου 20 βιβλία (κυρίως πολιτικά αλλά και για τους Κέννεντυ, το ποδόσφαιρο, το αφρικανικό τραγούδι) ανακάλυψε πως είναι και πεζογράφος, μπορεί να είναι και κρυφός άσος στο μανίκι.

Πρώην δημοσιογρά- φος, διευθυντής της «Ουνιτά», έπαιξε από νωρίς το παιχνίδι της πολιτικής, με εναλλακτικό μάλιστα προφίλ και παράλληλη προσωπική στρατηγική. Πολιτεύτηκε με τους κομμουνιστές χωρίς να είναι ακριβώς κομμουνιστής, έγινε δήμαρχος της Ρώμης με πολύ μεγάλα ποσοστά αποδοχής και τον Οκτώβριο του 2007 παρουσιάστηκε ως σωτήρας: έγινε ο ηγέτης του νέου Δημοκρατικού Κόμματος που ενώνει την Κεντροαριστερά και προβάλλει ως μακροπρόθεσμη εναλλακτική λύση στο σημερινό αδιέξοδο και την επερχόμενη «παλινόρθωση» Μπερλουσκόνι.

Walter Veltroni

Η ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ ΤΗΣΑΥΓΗΣ

ΜΤΦ. ΣΤΕΛΛΑ ΠΕΚΙΑΡΙΔΗ, ΕΚΔ.
ΜΠΑΤΣΙΟΥΛΑΣ, ΣΕΛ.
150, ΤΙΜΗ: 11,50 ΕΥΡΩ