«Σκάβε, Λάζαρε, σκάβε!»

«Σκάβε, Λάζαρε, Σκάβε!!!» λέγεται το καινούργιο, δέκατο τέταρτο άλμπουμ του Νικ Κέιβ με τους Βad Seeds και έντεκα καινούργια τραγούδια με πρωταγωνιστές από την Παλαιά Διαθήκη ώς το Εργοστάσιο του Άντι Γουόρχολ.

«Από τότε που πρωτάκουσα την ιστορία του Λάζαρου, παιδί όταν ήμουν, θυμάμαι ότι είχα ταραχτεί και είχα ανησυχήσει. Για την ακρίβεια, με είχε τραυματίσει. Φυσικά όλοι στεκόμαστε με δέος μπροστά στα μεγάλα θαύματα του Χριστού – να αναστήσει έναν άνθρωπο- αλλά δεν μπορούσα να μην αναρωτηθώ πώς ένιωσε ο Λάζαρος γι΄ αυτό. Σαν παιδί με είχε κατατρομάξει. Έτσι πήρα τον Λάζαρο και τον έβαλα στη Νέα Υόρκη, για να δώσω στο τραγούδι έναν πιο σύγχρονο χαρακτήρα», λέει ο Κέιβ, 50 χρονών πλέον, παρουσιάζοντας τη νέα του δουλειά.

Και ο Λάζαρος δεν είναι ο μόνος που τον έχει εμπνεύσει. Είναι και ο Χουντίνι «που πέρασε με

ΙΝFΟ

Το καινούργιο άλμπουμ του Νick Cave «Dig, Lazarus, Dig!!!» κυκλοφορεί στις 3 Μαρτίου. Ο Κέιβ θα δώσει συναυλία την Παρασκευή 6 Ιουνίου στη Θεσσαλονίκη (Μονή Λαζαριστών) και Σάββατο 7, στην Αθήνα (Λυκαβηττό).

γάλο μέρος της ζωής του προσπαθώντας να απομυθοποιήσει τους πνευματιστές που εξαπατούσαν τους στερημένους. Πίστευε ότι τίποτε δεν συνέβαινε ύστερα από τον θάνατο. Ήταν ο δεύτερος μεγαλύτερος “δραπετολόγος” μετά τον Λάζαρο, που ήταν ο πρώτος». Και συνεχίζει: «Θέλησα λοιπόν να δημιουργήσω κάτι σαν όχημα, ένα μέσο για να μιλήσει ο Χουντίνι σε εμάς από τον τάφο, αν το επιθυμεί όπως καταλαβαίνετε. Μερικές φορές, αργά τη νύχτα, αν ακούσεις πολύ προσεκτικά το τραγούδι, μπορεί να ακούσεις τη φωνή του και τον ήχο από τις αλυσίδες».

Συνεπώς, διαπιστώνεις πως ο Κέιβ- που έρχεται στα μέρη μας για συναυλίες το καλοκαίρι – βρίσκεται και πάλι σε δημιουργικό οίστρο. «Είναι πάνω από όλα μια ελεγεία στη Νέα Υόρκη των ΄70s», καταλήγει για το άλμπουμ του ο Αυστραλός, μόνιμος κάτοικος πλέον Βρετανίαςτου Μπράιτον συγκεκριμένα, της μόνης βρετανικής πόλης που βρίσκει «υποφερτή». Βρίσκει μάλιστα ευκαιρία για ακόμη μια φορά, να αρνηθεί τον τίτλο του «καταραμένου ποιητή» που συχνά του προσάπτουν. «Είμαι απλά ένας υπάλληλος του ροκ», δηλώνει (στη «Ρεπούμπλικα»). «Ας τελειώνουμε με αυτήν την ιστορία. Τα καλύτερά μου έργα τα έχω γράψει δουλεύοντας συνεχές ωράριο εννιά με πέντε. Αρκεί να μπω στο σωστό πνεύμα της δημιουργίας». Και όμως, έτσι συμβαίνει, επιμένει, έπειτα από χρόνια καταχρήσεων και ροκενρόλ ζωής, ένας καταξιωμένος σήμερα συνθέτης και τραγουδοποιός, συγγραφέας, ποιητής. «Μερικές φορές, είναι αλήθεια, νομίζω ότι είμαι ζωντανός από τύχη».