Σκάψε βαθιά μέσα σου

ΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΚΙΟΥΡΤΣΑΚΗ
ΕΙΝΑΙ Η ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΟΠΟΙΗΣΗ
ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ, ΔΗΛΑΔΗ Η
ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΝΑ ΠΑΙΧΘΕΙ Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ
ΑΠΟ ΤΑ ΜΕΣΑ, ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΔΙΟ
ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΠΟΥ ΖΕΙ, ΓΥΡΩ ΤΟΥ
ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΤΟΥ, ΤΙΣ ΑΠΕΡΑΝΤΕΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ
ΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ ΕΠΕΦΕΡΕ Ο ΜΗ
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΜΑΣ
Αν ερχόταν ποτέ εκείνη η μέρα, λέω αν, όπου το Βιβλίο του έργου και του χρόνου του Γιάννη Κιουρτσάκη θα αντικαθιστούσε στις συζητήσεις μας το βιβλίο της ΣΤ΄ Δημοτικού, τότε ίσως να καταλαβαίναμε το μάταιο της αντιπαράθεσης ανάμεσα στους θεματοφύλακες της αδιασάλευτης ιστορικής μνήμης του έθνους και τους οραματιστές μιας πολυπολιτισμικής υποτίθεται ανθρωπότητας. Δυο νοοτροπίες εξίσου αποκομμένες από τη σημερινή πραγματικότητα, την οποία με τόση οξυδέρκεια και μαεστρία φανερώνει το μυθιστόρημα του Κιουρτσάκη. Ανησυχούμε τάχα για το πώς θα διδάξουμε την ιστορία στα παιδιά μας όταν η χώρα μας, η Ευρώπη και ο κόσμος ολόκληρος έτσι όπως βαδίζει δεν έχουν πια καμιά ζωντανή σχέση με το παρελθόν και ούτε ονειρεύονται το μέλλον. Το μόνο πράγμα που πετυχαίνουν οι ξεριζωμένες και στείρες κοινωνίες μας είναι να ανακυκλώνονται ακατάπαυστα στον δοκιμαστικό σωλήνα του παρόντος.

Χωρίς παρελθόν
Είχα την τύχη ως αναγνώστης να νιώσω, χάρη σε μια σειρά μυθιστορημάτων, κυρίως γαλλικά, που γράφτηκαν και γράφονται από το ΄90 και μετά, το τι σημαίνει για την ύπαρξη, για την κάθε ύπαρξη χωριστά και σε όλες τις εκφάνσεις της, ένας κόσμος χωρίς παρελθόν. Δεν έχουμε βέβαια να κάνουμε με ένα ενιαίο αισθητικό κίνημα. Το αντίθετο μάλιστα. Μερικοί ατομικοί δημιουργοί, ξένοι μεταξύ τους, από διαφορετικούς για τον καθένα δρόμους, έσκυψαν, τόσο με περιέργεια όσο και με αγωνία, πάνω στον αυτάρεσκα εγκατεστημένο στο παρόν του κόσμο μας. Ίσως οι καταβολές τούτου του κόσμου να βρίσκονται στα πρώτα μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο χρόνια. Πάντως, σύμφωνα με τα μυθιστορήματα που έχω στο μυαλό μου, η άνθησή του και η ραγδαία του εξάπλωση άρχισαν να γίνονται αισθητές μόνο στα χρόνια του ΄80. Στη χορεία αυτών των μυθιστοριογράφων ανήκει κατά τη γνώμη μου και ο Γιάννης Κιουρτσάκης. Όλοι τους με τον τρόπο τους σκιαγραφούν τον άνθρωπο που εκκολάπτεται στα έγκατα των μεταμοντέρνων κοινωνιών μας.

Πρόκειται για τον χωρίς δημιουργία άνθρωπο. Χωρίς όρεξη για δημιουργία. Και το σημαντικότερο χωρίς την αίσθηση ότι τούτη η ανορεξία έχει επιπτώσεις στην ιδιότητά του ως ανθρώπου.