Το πνεύμα του τόνου

Γιορτές

Στα Καλάβρυτα έπρεπε κάθε χρόνο να πηγαίνει, την κρίσιμη ημερομηνία, ολόκληρη η κυβέρνηση και ολόκληρη η ιεραρχία. Όπως πηγαίνει κάθε χρόνο στα Γιάννενα ο πρώτος πολίτης της χώρας για να τιμήσει την απελευθέρωσή τους.

Εμείς, από τους λίγους λαούς που σκεφτόμαστε τους μύθους ως πραγματική ιστορία- και πέρασαν ορισμένα μυθικά ονόματα ακόμη και σε ιστορικά βιβλίαάσχετο αν ξέρουμε πολύ καλά ότι πρόσωπα και γεγονότα είναι φαντασίες και αποκυήματα μεγάλου καημού, πρέπει αλλιώς να τιμούμε τέτοιες επετείους.

Εδώ έχουμε νεκρούς που χάθηκαν με τον χειρότερο τρόπο. Τους δύο, τρεις επιζώντες, γέροι πλέον, μέχρι πρότινος τους βλέπαμε στην τηλεόραση να ιστορούν τα καθέκαστα της γερμανικής θηριωδίας.

Δεν ξέρω τι γίνεται αλλού, όπως π.χ. στην πόλη Οραντούρ σιρ Γκλαν της Γαλλίας. Μόλις διάβασα ότι τα ΕςΕς στις 10 Ιουνίου 1944 (όταν πια είχε χαθεί η υπόθεσή τους και τους έπιασε η λύσσα) τουφέκισαν ή έκαψαν ζωντανούς 600 χωρικούς! Ασφαλώς θα υπάρχουν και άλλα Οραντούρ και Καλάβρυτα, τα οποία δεν ξέρουμε.

Για την ώρα, ας μείνουμε στην απάτη του Ασφαλιστικού, στη μάχη για τον διάδοχο του Χριστόδουλου, στην αθλιότητα των δρόμων καθώς κινδυνεύεις ανά πάσα στιγμή να σκοτωθείς στις λακκούβες ή στους άγνωστους με τις σιδηρογροθιές που σ΄ αφήνουν μισερό έστω και αν τους έχεις δώσει το πορτοφόλι σου.