Ο Τελευταίος Πειρασμός είναι… ευλύγιστος

Και αίφνης σκοτάδι. Μπροστά, ένα «αόρατο» πέπλο να χωρίζει τον πραγματικό κόσμο των θεατών με τον αέρινο, μυστηριακό κόσμο των Μomix. Των Αμερικανών χορευτών- αθλητών του Μόουζες Πέντλετον, αγαπημένων του ελληνικού κοινού, που τους έχει χειροκροτήσει επανειλημμένα τα τελευταία χρόνια σε όλες τις εξαιρετικά ευλύγιστες και ευφάνταστες παραστάσεις τους σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.

Εικόνες από κορμιά, παιδικά πρόσωπα, εξωτικές θεότητες, μνημεία, θάλασσα, σύννεφα, σύμβολα του χρόνου και της λατρείας, του γήινου και του θεϊκού διαδέχονται η μία την άλλη πάνω στο ριντό-όριο. Και πίσω το σκοτάδι και οι σοφά μελετημένοι φωτισμοί ορίζουν τον χώρο στον οποίο κινούνται, αναπνέουν, ποθούν, πάσχουν, ελπίζουν και ποιούν οι έξι χορευτές.

ΙΝFΟ

«Ρassion» των Μomix στο Θέατρο Βadminton (Άλσος Στρατού, Γουδή) έως και 7 Δεκεμβρίου, στις 21.00. Εισιτήρια:
20-70 ευρώ. Πληροφορίες- κρατήσεις τηλ. 210-8840.600

Με άξονα τον «Τελευταίο Πειρασμό» του Νίκου Καζαντζάκη- και έχοντας κατά νου την κινηματογραφική εκδοχή του Μάρτιν Σκορσέζε- ο Μόουζες Πέντλετον έπλασε την παράσταση «Ρassion» (Πάθος ή Θείον Πάθος, αν θέλετε) που έφεραν τούτη τη φορά στη Θεσσαλονίκη πρώτα, στο Μέγαρο Μουσικής, και στο Θέατρο Βadminton τώρα, οι Μomix. Όχημα θαυμαστό σε τούτο το ταξίδι είναι η εξαιρετική μουσική για το «Ρassion» του Πίτερ Γκάμπριελ, έργο του τέλους της δεκαετίας του ΄80 (για την ταινία του Σκορσέζε με τον Γουίλεμ Νταφό) που ενσωματώνει έθνικ ήχους και ακούγεται ακόμη και σήμερα ως πάνω και πέρα από την εποχή του.

Ομπρέλες που γυρνούν με εντυπωσιακή ταχύτητα και «μεταμορφώνονται» σε αεικίνητες μπάλες (και με τους εντυπωσιακής ακρίβειας φωτισμούς δείχνουν τους χορευτές σαν εξώκοσμους νάνους), σχοινιά από το πουθενά, εύκαμπτα κοντάρια που πλάθουν περιστρεφόμενους μίνι κόσμους, παράξενα πορφυρά ράσα (που σηματοδοτούν το ιερατείο;) και κυρίως τα ευλύγιστα καλογυμνασμένα (σχεδόν ολόγυμνα σε κάποια σημεία) κορμιά τους είναι τα «όπλα» στην παράσταση των Μomix.

Τα καλύτερα. Η σκηνή της Σταύρωσης (σε πολύ αφηρημένη εκδοχή), με τους χορευτές να κρέμονται από το πουθενά και να δημιουργούν αναγεννησιακές, απόκοσμες εικόνες. Ένα τρίο υψηλής αισθητικής και ακρίβειας, με υπέροχη μουσική και την εικόνα του μυστηριακού Μάτσου Πίτσου στο ριντό.

Συμπέρασμα. Οι πιο εσωτερικοί, οι πιο μυστηριακοί Μomix μάς είχαν συνηθίσει σε λέιζερ, μπλακ λάιτ και νέον, «μεταμορφώσεις» από σωματικά σύνολα σε ζώα και σε μεταμοντέρνα διαστημικά- αστρικά συμπλέγματα. Χώρια που έχουν και την καλύτερη μουσική…