«ΟΥΤΕ ΣΤΟ ΝΥΧΑΚΙ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ…»

«Και τώρα δεν “κάνω” την Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου. Ούτε στο νυχάκι της…

Έχω μάθει πράγματα συγκλονιστικά από την οικογένειά της. Μία περσόνα που δεν πιάνεται. Στην παράσταση είναι κάποια κομμάτια της Ευτυχίας που τα αφηγείται η Νένα», λέει η Νένα Μεντή.

Πού βασιστήκατε με τον σκηνοθέτη, τον Πέτρο Ζούλια; Πώς δουλέψατε;

«Είμαστε φιλαράκια και υπάρχει μία αλληλοεκτίμηση και μια επικοινωνία. Δεν είχα καμία φιλοδοξία να κάνω μονόλογο. Αλλά η Παπαγιαννοπούλου ως προσωπικότητα, η εποχή, η μουσική με τσίγκλησαν πάρα πολύ. Ο Πέτρος έκανε ένα εξαιρετικό “μοντάρισμα” και ένα καταπληκτικό κείμενο, με ανατροπές. Μιλώντας, ανακαλύψαμε ότι υπάρχει απόλυτη ταύτιση. Και αποφασίσαμε να κάνουμε την παράσταση οπουδήποτε. Ακόμα και στο δρόμο. Αυτό που κάνω τώρα είναι πέρα από το “μ΄ αρέσει”. Αισθάνομαι πως σε όλη μου τη ζωή αυτό ήθελα να παίξω».

Η Ελλάδα του 2007 πώς σας φαίνεται; «Είμαι πολύ απαισιόδοξη. Όχι ως Νένα. Εγώ είμαι αισιόδοξος άνθρωπος. Αλλά ως Ελληνίδα. Δεν ξέρω πού θα πάμε. Πιο χάλια δεν γίνεται… Και δεν εννοώ τόσο την πολιτική και τους πολιτικούς και τα κόμματα και τους κοινοβουλευτικούς… Εννοώ τον κόσμο- εμάς. Τι κάνουμε εμείς; Κάποτε έλεγα πως είμαστε σε σύγχυση. Τώρα πιστεύω πως είμαστε πια τελείως χαμένοι- σαν να τελειώσαμε. Κάηκε ολόκληρη η Ελλάδα και ήδη το έχουμε ξεχάσει! Βλέπω και τους νέους. Γιατί και την κόρη μου έχω (σ.σ.: η κόρη της από τον σύντροφό της επίσης ηθοποιό Σταύρο Μερμήγκη είναι στα είκοσι έξι) και φίλους νέους έχω. Ή θέλουνε να φύγουν από τον τόπο ή δεν τους αφορά τίποτα ή είναι αναρχικοί. Δεν τους ενδιαφέρει το παιχνίδι που παίζεται».