Άνοιγμα της τέχνης στη διαχρονικότητα

Η ιδιαίτερη γλώσσα του Εγγονόπουλου, αιφνιδιαστικά πολύμορφη και πολύχρωμη, προκλητικά απλή και συνάμα σύνθετη, καθημερινή και διαχρονική, τον φέρνει σήμερα στην κορυφή των ποιητώνδασκάλων, μετά τον Καβάφη. Στον ποιητή του θρυλικού Μπολιβάρ βρίσκουμε, όσο σε κανέναν άλλο της γενιάς του, την προσπάθεια για άνοιγμα της τέχνης στη διαχρονικότητα, στην οικουμενικότητα. Αυτό αποδεικνύεται πολύπλευρα στο έργο του. Φτάνει να εξετάσουμε τα μοτίβα του, που συχνά είναι πρόσωπα της ελληνικής και παγκόσμιας τέχνης και ιστορίας, και που ο Εγγονόπουλος τα συνενώνει με παράδοξους, υπερβατικούς συνδυασμούς, συζεύξεις ετερόκλητων, που καταργούν τις συμβάσεις τόπου και χρόνου. Τέτοιες συζεύξεις βρίσκουμε στο πιο «ελληνικό» του ποίημα, το Μπολιβάρ, όπου, πλάι στις μορφές του Σίμωνα Μπολιβάρ και του Οδυσσέα Ανδρούτσου, και μέσα σε έναν καταιγισμό τοπωνυμίων από τα ελληνικά νησιά και την μείζονα περιοχή της Κωνστανινούπολης ώς τις απόμακρες χώρες, πόλεις και βουνά της Νότιας Αμερικής, εμφανίζονται ο Κύριλλος Λούκαρις, ο Ρήγας Φεραίος, ο Απολλώνιος Τυανεύς, ο Ρομπεσπιέρ, ο Λωτρεαμόν, αλλά και οι λιγότερο γνωστοί, ο Πασβαντζόγλου και ο Λαγουμιτζής.