«ΤΟ ΙΔΑΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΟΡΙΑ»

Σπούδασε στη Γερμανία και δούλεψε στα θέατρά της επί εφτά χρόνια.

Επιστρέφοντας το ΄91, μπήκε στον πυρήνα του νεοϊδρυθέντος τότε «Θεάτρου του Νότου». Ξεκίνησε με τη μεταμεσονύχτια παράσταση του Γιάννη Χουβαρδά «Οθέλλος», στο «Αμόρε», και ταυτόχρονα έπαιζε στην παράσταση του Μιχαήλ Μαρμαρινού «Ελευθερία στη Βρέμη» στο «Στούντιο Ιλίσια» όπου στεγαζόταν ο «Διπλούς έρως».

«Βρέθηκα στο θέατρο από σύμπτωση, επειδή αγαπούσα την τέχνη. Έγραφα ποιήματα, διάβαζα λογοτεχνία, οπότε ο θεατρικός χώρος είναι ένας συγκερασμός: η λογοτεχνία στην έκφραση. Χαίρομαι που βρέθηκα στον χώρο του “Αμόρε”- το νιώθω σπίτι μου-, και συνάντησα ανθρώπους με τους οποίους έχουμε συνομιλήσει όπως τον Χουβαρδά, τον Μοσχόπουλο, τον Μαρμαρινό. Διαλέγοντας αυτή τη δουλειά της έκφρασης, ήξερα πως δεν θα κυνηγούσα τον πλουτισμό. Οι πειρασμοί υπάρχουν, επιβεβαιώνοντας τις επιλογές μας. Δεν βάζω στόχο τους ρόλους, γιατί δεν θέλω να κάνω καθαρή καριέρα ηθοποιού. Θεωρώ ιδανικό το θέατρο που δεν είναι χωρισμένο σε ειδικότητες, όπου όλοι κάνουν τα πάντα. Γι΄ αυτό σκηνοθετώ, γράφω, κάνω οτιδήποτε, χωρίς το φοβικό σύνδρομο της επιτυχίας. Ο λαγός που κυνηγάω είναι ένας τρόπος ζωής μέσα από μια δουλειά που μπορείς να πεις πέντε πράγματα για τον τρόπο που ζούμε. Είναι μια ουτοπία στην οποία υπάρχει και η πολιτική διάσταση».