ΣΚΑΣΕ ΚΑΙ ΣΚΑΒΕ…

Ο Κρόπερ συνέχισε να σκάβει. «Θα το κάνω» είπε. «Θα το βρω». Είπε στον Χίλντεμπραντ να συνεχίσει, ο Χίλντεμπραντ όμως δεν μπορούσε να τον ακούσει κι ούτε τον κοίταζε- καθόταν μέσα στη λάσπη δίπλα σε μια ταφόπλακα, σφίγγοντας πάνω του το μπουφάν του, πολεμώντας τον αέρα που είχε βρει τρόπο να τρυπώσει μέσα.

Ο Κρόπερ έσκαβε. Ο Χίλντεμπραντ άρχισε να προχωρεί έρποντας γύρω από το χείλος της ανασκαφής του Κρόπερ. Οι βάσεις του κέδρου και του τάξου είχαν αρχίσει να κουνιούνται και να τρίζουν όλο παράπονο. Ο Χίλντεμπραντ τράβηξε τον Κρόπερ από το μανίκι. «Σταμάτα.

Πάμε να φύγουμε.

Αυτό είναι… εκτός ορίων. Επικίνδυνο. Πάμε πίσω». Οριζόντια βροχή ράπιζε τα φουσκωτά μάγουλά του. «Όχι τώρα» είπε ο Κρόπερ. Κράτησε το φτυάρι μετέωρο, σαν ραβδοσκόπος, κι έπειτα χτύπησε ξανά. Είχε βρει μέταλλο. Έπεσε στα τέσσερα κι άρχισε να σκάβει με τα χέρια. Αναδύθηκε- ένα μακρουλό πράγμα, οξειδωμένο, αναγνωρίσιμο. Κάθησε στη διπλανή πέτρα αρπαγμένος από πάνω του. (…)

«Αυτό; Αυτό είναι;». «Σωστό μέγεθος.

Ναι. Αυτό είναι».

(απόσπασμα από τη σελ.800)