Η φαντασία στην εξουσία

Η ποίηση της Κικής Δημουλά δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί ευθέως πολιτική, έστω και αν από τα θεμελιώδη ανθρώπινα ζητήματα με τα οποία ασχολείται στο ποιητικό της έργο, δεν λείπει η πολιτική διάσταση. Παρόλο που από τους πλέον ένθερμους θαυμαστές της είναι ο Κώστας Καραμανλής, εκείνη πέρα από ένα επίπεδο κοινωνικής συναναστροφής, κρατάει μια απόσταση από την πολιτική επικαιρότητα που ενδεχομένως επιβάλλει η ποιητική τέχνη. Πάντως, σε έναν στίχο εμπνευσμένο από τα παθήματα των ξένων μεταναστών, γράφει με κάποια δόση πικρίας και ειρωνείας για τα ανθρώπινα: «Φημίζεται για την αξιοσύνη της η υποταγή». Σε άλλη πάλι αποστροφή της, άλλου ποιήματος, μιλάει για τη φαντασία λέγοντας: «Η φαντασία/ γόνος του παραλογισμού/ και της υπεροψίας». Πώς λοιπόν σχολιάζει το ζήτημα της εξουσίας; Αλλά και εκείνο το παλιό σοσιαλιστικό σύνθημα, «η φαντασία στην εξουσία»; Μπορούν άραγε να ταιριάξουν καλά φαντασία και εξουσία;

«Η εξουσία είναι που αναπτύσσει την αξιοσύνη, την εργατικότητα της υποταγής», λέει. «Αλλά και η υποταγή, και ας μην εκληφθεί αυτό σαν λογοπαίγνιο, εξουσία είναι. Κυβερνά αυτό που είμαστε, αυτό που πράττουμε, εξουσιάζει να παραμείνουμε υποταγμένοι στη γνησιότητά μας.

Αναμφισβήτητα ταιριάζουν η φαντασία με την εξουσία. Καλύτερη διακυβέρνηση, με αγάπη, αφοσίωση και γενναιοδωρία, από αυτήν της φαντασίας, δεν γνώρισε το μη πραγματικό, που είναι ίσως ένας από τους πιο αβλαβείς κατοίκους αυτού του πλανήτη».