Ο έρωτας είναι το λάφυρο της έμμονης ιδέας

Πρόσφατα μία Γερμανίδα βουλευτής ονόματι Γκαμπριέλε Πάουλι, του κυβερνώντος κόμματος της Βαυαρίας, προκάλεσε σάλο διότι πρότεινε οι γάμοι να έχουν διάρκεια ακριβώς επτά έτη, διάστημα το οποίο κατ΄ αυτήν είναι υπεραρκετό για τη συμβίωση ενός ζευγαριού.

Από εκεί και πέρα, λέει, είτε η ισχύς του γάμου ανανεώνεται, εφόσον το ζευγάρι το επιθυμεί, είτε οι δύο σύζυγοι χωρίζουν, χωρίς έξοδα διαζυγίου. Η Κική Δημουλά στο ποίημα «Επέστρεφε και παίρνε με» βάζει τους θεούς να διαμηνύουν στην Καλυψώ: «Φτάνει./ Έτη επτά τον κράτησες αιχμάλωτο/ στου έρωτά σου τη σπηλιά./ Διάστημα μεγάλο που κουράζει/ και το εφικτό και το ανέφικτο». Τι σκέφτεται λοιπόν για τον έρωτα, το πάθος, τον γάμο; Έχουν πράγματι όλα, και πέραν του φυσικού θανάτου, ημερομηνία λήξεως; «Δεν ξέρω» λέει η Δημουλά, «τι απόδοση μπορεί να έχει η πρόταση της Γερμανίδας Πάουλι. Σε πρώτο κοίταγμα φαίνεται να φέρνει τον ποθητό άνεμο της εύκολης απελευθέρωσης από τη μονιμότητα, γίνεται έτσι πιο ευάερη η κοινή στέγη. Το βέτο όμως στις αλλαγές, ακόμα και στις βελτιώσεις, το έχει το πανίσχυρο ανικανοποίητο. Θέλει πάντα κάτι άλλο από αυτό που του δίνεις. Ακόμα χειρότερα, αν του τα δείξεις όλα.

Έρχεται τώρα στον νου μου, μάλλον από έναν άσχετο έως ασυνάρτητο δρόμο, η έξοχη ταινία του Γιάννη Σμαραγδή για τη ζωή του Γκρέκο, που ευτύχησα να δω. Σε μια σκηνή, ο Τισιάνο αποτρέπει τον Γκρέκο να φανερώσει μέσα στα έργα του τη φρίκη του για την ισχύουσα τότε πυρά, και να προειδοποιεί την Ιερά Εξέταση για τη συγκλονιστική τιμωρό αγιοσύνη που επιφέρει ο βασανισμός στις μορφές- όπως την αποτυπώνει, ζωγραφίζοντάς τες απειλητικά θείες, ανερχόμενες. Και τον συμβουλεύει: “πρόσεχε, μην τους τα δείξεις όλα. Αυτό δεν θα σου το συγχωρήσουν ποτέ”». Όσο για τον έρωτα, το πάθος, τον γάμο… σημειώνει: «Τι να σκεφτεί κανείς για τις παρορμήσεις. Δεν σκέπτεται. Ανακαλύπτει μόνον ότι το πάθος είναι το λάφυρο της στιγμής, ο έρωτας είναι το λάφυρο της έμμονης ιδέας και ο γάμος είναι τα λάφυρα στον παλιατζή. Όταν όμως μου μιλάτε για φυσικό θάνατο, με θυμώνετε. Δεν υπάρχει.

Βρείτε μου έναν ετοιμοθάνατο που να θέλει να πεθάνει.

Μη μου πείτε ότι φοβόμαστε το άγνωστο κ.λπ. Κι ο έρωτας εξίσου άγνωστος είναι, δεν γνώρισα όμως άνθρωπο που, αν και τον φοβάται, να μην τον αποζητά. Έως θανάτου».