Ταξίδι με το τρένο

Ο κ. Αναστάσιος Αδαμίδης, από το Ν. Ηράκλειο, γράφει για την κατάσταση στον ΟΣΕ: «Προσπάθησα πρόσφατα να ταξιδέψω με τον ΟΣΕ. Γενική εντύπωση με δύο κουβέντες: στα όρια της διάλυσης. Ανεκπαίδευτοι υπάλληλοι, άλλοτε αγενείς και άλλοτε φιλότιμοι, αναλόγως πώς θα τους βγει την ώρα εκείνη. Θετική εξαίρεση η τηλεφωνική εξυπηρέτηση 1110 (συγχρηματοδοτείται κατά 75% από την Ευρωπαϊκή Ένωση).

Και λίγα λόγια για το ταξίδι: Η α΄ θέση της αμαξοστοιχίας 602 (31/8, απόγευμα) θύμιζε ανατολίτικο καραβάνι. Ταξιδιώτες χωρίς θέση κυριολεκτικά μπουκάρανε παντού και καθόντουσαν όπου έβρισκαν (και στο τέλος χάμω, στους στενούς διαδρόμους. Ο κλιματισμός εντελώς ανεπαρκής στα κατά τ΄ άλλα καινούργια και καθαρά βαγόνια. Πολύ καλύτερη η εικόνα του intercity στον γυρισμό από Θεσσαλονίκη (β΄ θέση), παλαιά βαγόνια, αλλά καθαρά και με επιβάτες… καθήμενους. Τρίτη 18/9, νυχτερινή αμαξοστοιχία από Αθήνα για Θεσσαλονίκη. Ένταση, εκνευρισμός, φωνές επικρατούν στο βαγόνι και αυτό γιατί οι μονές και διπλές κλίνες που είχαμε πληρώσει ήταν, απλώς, τα… κλεισμένα καθίσματα των κουπέ. Ο υπάλληλος του ΟΣΕ προσπάθησε να ηρεμήσει τον κόσμο με αρκετό φιλότιμο αλλά και μια δόση αγένειας. Τελικώς έφτιαξε σημειώματα επιστροφής της διαφοράς του αντιτίμου. Συμπέρασμα: νομίζω ότι ο ΟΣΕ προσπαθεί με κάθε τρόπο να πείσει το επιβατικό κοινό: “κάντε εγκαίρως κρατήσεις με αεροπορικές εταιρείες και ταξιδέψτε φθηνά, γρήγορα και το κυριότερο, αξιοπρεπώς. Εμείς αδυνατούμε να σας προσφέρουμε τα παραπάνω”. Με τον ΟΣΕ ταξιδεύουμε από τα παιδικά μας χρόνια, τον θεωρούμε “κτήμα του ελληνικού λαού” (και είναι αφού επιβιώνει μέσω των γενναίων κρατικών επιχορηγήσεων) και δεν θέλουμε να τον δούμε ούτε διαλύεται, αλλά ούτε και να χαρίζεται σε κάποιον ιδιώτη (υπάρχει και το κακό παράδειγμα της Βρετανίας). Παρακαλούμε λοιπόν, θερμά, τη διοίκηση όπως αναλάβει τον ρόλο της, για να λύσει τα προβλήματα του οργανισμού και πρωτίστως εκείνα που είναι απλούστερα στη λύση τους: δηλαδή, εκείνα που σχετίζονται με τη συμπεριφορά προς τους πελάτες του ΟΣΕ. Και ένα τελευταίο σχόλιο από νεαρή συνεπιβάτιδα: “… μα, καλά, στον ΟΣΕ όλοι οι υπάλληλοι προσλαμβάνονται με απαραίτητο προσόν τη φωνή… μανάβη ή λαϊκού τραγουδιστή;”, αυτό ανάμεσα στα χαμόγελα όλων μας κάθε φορά που ανακοίνωναν κάποιο σταθμό. “Λεπτομέρεια”; Ίσως, αλλά και τα σωστά ελληνικά απ΄ όποιον που απευθύνεται στο κοινό δεν είναι, νομίζω, τόσο παράλογη απαίτηση».