ΤΡΑΓΙΚΟΣ ΗΔΟΝΙΣΜΟΣ

Ο συγγραφέας, που πολλούς είχε ενοχλήσει «με το επίμονο ξαναγύρισμά του στο σεξουαλικό στοιχείο», είναι εμμονικός· η μελαψή σάρκα της γάμπας που όντας αφόρητα ελκυστική μαστιγώνει όπως «αόρατο καμουτσί ανελέητα τα νεφρά της σερνικής γαλαρίας». Είναι απελπιστικά απαισιόδοξος, «δεν υπάρχει παραγραφή για το πάθος, μέχρι τον τάφο σέρνουμε τα φαρμάκια της ζωής». Γυρνά το νόμισμα και από τις δύο όψεις, από τη λυσιμελή ηδονή στην αποστροφή, «ένιωσα τέτοια σιχαμάρα που είπα άνδρας δεν θα με ξαναγγίξει». Ξύνει το επιφαινόμενο, οι όμορφες πόρνες στο βιβλίο ποθούν κι ερωτεύονται γυναίκες. Είναι περιγραφικά απερίφραστος, «η Γιαννούλα ένιωθε όλη τούτη την οχεία που την περιέβαλλε· τη δεχόταν με σάρκα ξαναμμένη, ωσάν οι ματιές των αγοριών να είχαν υλοποιηθεί και να την χάιδευαν». Δεν είναι όμως ούτε αφελής ούτε μονοδιάστατος. Ο «τραγικός ηδονισμός» των ηρώων του δεν είναι παρά το μετείκασμα μιας τραγικής δράσης. Η συγγραφική έμεινε εδώ ανολοκλήρωτη. Στην τηλεοπτική σειρά θα δώσουν το δικό τουςόπως είπαν- φινάλε.