Η φωνή του Παβαρότι

Ο κ. Γ. Τρανταλίδης, δικηγόρος, γράφει για τον Παβαρότι:

«Είχα την τύχη να τον ακούσω στο Covent Garden, το 1977, όταν μεσουρανούσε. Ο Παβαρότι είχε το θεόσταλτο μεγαλείο της χρυσής φωνής. Φωνή με ωραία χροιά, καθαρή, εύπλαστη, μελωδική, με εκρηκτική δύναμη, με υπέροχους χρωματισμούς, με μεσογειακό πάθος, μεγάλη σε έκταση, με τέλεια διαφραγματική αναπνοή, χάρις στην οποία σάρωνε τα ντο και γι΄ αυτό ονομάστηκε “ο βασιλιάς των υψηλών ντο”. Είχε καταρρίψει το ρεκόρ Γκίνες, αφού είναι ο καλλιτέχνης που είχε κάνει το κοινό να τον μπιζάρει και την αυλαία να ανοιγοκλείσει 165 φορές σε μία μόνο βραδιά! Μιλούσε στην ψυχή του κόσμου, τον μαγνήτιζε και το πλήθος παραληρούσε. Ήταν ο τενόρος του λαού και εξαιτίας του, ενάμισι δισεκατομμύριο νέοι άνθρωποι ανακάλυψαν την όπερα και γι΄ αυτό έγινε λαϊκό- οικουμενικό είδωλο. Είχε την όπερα στο DΝΑ του. Ο Τζεφιρέλι επεσήμανε: “Υπήρχαν τενόροι και υπήρχε ο Παβαρότι”. Η περίφημη δισκογραφική εταιρεία Decca αναγνώριζε πως ήταν ο δημοφιλέστερος καλλιτέχνης στην ιστορία της δισκογραφίας της κλασικής μουσικής. Η δε “Guardian” έγραψε: “Μάλλον ήταν διασημότερος και από τον Καρούζο”.

Οι ηχογραφήσεις του θρυλικού τενόρου είναι θησαυροί και πηγή αστείρευτης μουσικής ευωχίας. Οι φίλοι της λυρικής τέχνης θα τον θυμούνται για πάντα. Θα είναι εσαεί ανάμεσά μας».