«Συντηρητικός σημαίνει φοβισμένος»

ΤΑ ΕΙΚΟΣΙ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ «ΠΡΑΞΗΣ» ΤΗΣ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ
Η ΜΠΕΤΤΥ ΑΡΒΑΝΙΤΗ, ΕΝΩ ΕΤΟΙΜΑΖΕΤΑΙ ΝΑ
ΠΑΙΞΕΙ ΤΟΝ ΕΠΩΝΥΜΟ ΡΟΛΟ ΣΤΗ «ΒΑΣΑ» ΤΟΥ
ΓΚΟΡΚΙ
Δύο Σκηνές. Σαράντα τέσσερις παραστάσεις- είκοσι μία στην Α΄, είκοσι τρεις στη Β΄. Δώδεκα καινούργιοι σκηνοθέτες που πρωτοεμφανίστηκαν στις δύο Σκηνές. Πλήθος οι νέοι καλλιτέχνες- συγγραφείς, μεταφραστές, σκηνογράφοι, ενδυματολόγοι, μουσικοί, διευθυντές φωτισμού, ηθοποιοί- που τους δόθηκε το βήμα στο θέατρο αυτό.

Είκοσι χρόνια συμπληρώνονται φέτος. Από το 1987 που η Μπέττυ Αρβανίτη και ο άντρας της, ο μηχανικός και μεταφραστής Βασίλης Πουλαντζάς, ίδρυσαν την Εταιρεία Θεάτρου «Πράξη» και τη στέγασαν στο θέατρο «Οδού Κεφαλληνίας» κάνοντας πράξη τα όνειρά τους.

Οι προθέσεις δεν έμειναν λόγια. Από την πρώτη στιγμή, με «Τα πικρά δάκρυα της Πέτρα φον Καντ» του Φασμπίντερ- πολύ τολμηρή κίνηση για την εποχή- που διάλεξαν και την- αμφισβητούμενη τότε- Ρούλα Πατεράκη που κάλεσαν από τη Θεσσαλονίκη για να σκηνοθετήσει το έργο, έδωσαν το στίγμα τους. Το εξαιρετικό καλλιτεχνικό αποτέλεσμα, αλλά και η απήχηση που είχε στον κόσμο τούς δικαίωσε. Και την αποδοχή αυτή δεν την πρόδωσαν στη συνέχεια. Το αντίθετο!

«Ξεκινήσαμε με πολλή πίστη αλλά και πολύ μεγάλο τρακ». Η Μπέττυ Αρβανίτη μιλάει για το ξεκίνημα. «Ήταν ρίσκο. Και σε σχέση με την εικόνα που είχε ο κόσμος για μένα. Θα ήταν ή του ύψους ή του βάθους. Διότι θα μπορούσαμε να πάμε και φούντο. Τελικά είχε τόση επιτυχία που πήγε δύο χρόνια. Και ήρθε πολύ σύντομα και η αναγνώριση με τη μορφή της επιχορήγησης. Που χωρίς αυτήν δεν ξέρω αν γίνεται πια να συνεχίσει κανένας να κάνει τόσο μεγάλα σχέδια…».

Καθόμαστε σε ένα μπαρ ξενοδοχείου στη Δεξαμενή.

info

Στο θέατρο «Οδού Κεφαλληνίας» (Κεφαλληνίας 16, τηλ. 210-8838.727).

Είναι πάντα λίγο απόμακρη αλλά σε κάνει να νιώθεις άνετα- έχει χιούμορ.

Υπήρχε ένα σκεπτικό αυτά τα είκοσι χρόνια στην επιλογή των έργων;

«Εκ των υστέρων σκέπτομαι ότι, χωρίς να υπάρχει καμία ακαδημαϊκή, καμία θεωρητική στάση, υπάρχει ένα νήμα που τα συνδέει. Έτσι κι αλλιώς, μετά από κάθε έργο δεν είσαι ο ίδιος. Είσαι εσύ συν η εμπειρία ενός ολόκληρου έργου. Συν κάτι άλλο. Αυτό το κάτι άλλο σε πηγαίνει κάπου αλλού. Θέλεις να ερευνήσεις προς την κατεύθυνση που σου έχει δείξει. Έτσι προκύπτει το επόμενο- έρχεται πολύ φυσιολογικά. Σαν σπιράλ. Το θέατρο- τι να λέμε τώρα…- είναι πράξη. Δεν είναι υπόθεση φιλολογική».

Γίνεστε όλο και πιο τολμηροί στις επιλογές σας…

«Είναι φυσικό». Καθόλου φυσικό δεν το θεωρώ.Βάλατε καθόλου νερό στο κρασί σας ανάμεσα;

«Όχι, δεν βάλαμε. Παρά τις δυσκολίες. Ειδικά στη Β΄ Σκηνή ρισκάραμε πολύ. Τίποτα δεν ήταν εκ του ασφαλούς. Αλλά γίνεται να είναι εκ του ασφαλούς; Απλώς κάποια “κρασιά” δεν μας πέτυχαν. Ε, θα ήταν και ύποπτο αν μας πετυχαίνανε όλα! Πάντως, αν πετυχαίνεις κάποια πράγματα, θεωρώ φυσικό να ανεβάζεις τον πήχυ. Δεν αγαπώ να επαναλαμβάνομαι. Από την αγωνία αυτή, να μην επαναλαμβάνομαι, κάναμε το θέατρο αυτό. Είναι δυνατόν τώρα να εφησυχάσω; Όχι, δεν θέλω. Θα προτιμούσα να αποσυρθώ. Αφήστε που τις περισσότερες φορές που ρισκάραμε το αποτέλεσμα θετικό ήταν… Οπότε αποκτήσαμε τη σιγουριά ότι μπορούμε να ρισκάρουμε».

Σαράντα πέντε χρόνια στο θέατρο.Πιστεύετε ότι το κοινό έχει αλλάξει;Έρχεται πιο συνειδητά στο θέατρο;

«Υπάρχει ένας πυρήνας κοινού που στηρίζει τα επιχορηγούμενα θέατρα. Και που έχει εξοικειωθεί πια με μια άλλη θεατρική γλώσσα. Και που το αισθάνεσαι ότι μπορεί να δεχτεί και πιο προχωρημένα πράγματα. Και οι περί αυτό. Που όταν ακούνε πως κάτι είναι καλό πιστεύουν πως είναι υποχρεωμένοι να το δουν. Αυτό το κοινό μπαίνει μόνο στις μεγάλες επιτυχίες.

Το πολύ θετικό είναι ένα κομμάτι νέων που είναι ένα εξαιρετικό κοινό. Δεν έχουν άλλες εικόνες και βλέπεις την αμεσότητά τους: δεν φοβούνται να μην ξέρουνε, να μην τους αρέσει… Δηλαδή υπάρχει κόσμος που έχει αρχίσει να εξοικειώνεται και να μη φοβάται το διαφορετικό. Έσπασε η συντήρηση. Συντηρητικός σημαίνει φοβισμένος».