Επιφυλλίδα

Ούτε ρούπι παραπέρα απ΄ το μπαλκόνι μας

Ας λένε ότι ξεκουράστηκαν κι ότι χαλάρωσαν στις διακοπές τους, δεν τους πολυπιστεύω. Από συνήθεια το λένε και, πολύ φοβάμαι, ελάχιστοι το εννοούν, γι΄ αυτό τα λόγια τους δεν τα παίρνω σοβαρά.

Οι περσότεροι ξεφεύγουμε τα καλοκαίρια κι όλο και κάπου τέλος πάντων πάμε, όμως στο φινάλε μοιάζει σαν να μηνπήγαμε πιο πέρα απ΄ το μπαλκόνι του σπιτιού μας, σαν να μη δραπετεύσαμε ποτέ από τους τέσσερις γνωστούς μας τοίχους. Και παρ΄ όλους τους ανέμους που φυσάνε στο Αιγαίο, μ΄ όλο το φως και το γαλάζιο του Ιονίου, τελικά ούτε η εικόνα του καθιστικού μας ξεκολλάει από το μάτι, ούτε η μυρωδιά του δωματίου φεύγει απ΄ το ρουθούνι μας.

Λες και δεν έχουνε τη δύναμη οι καλοκαιρινές μας αποδράσεις να μας βγάλουν από τη ρουτίνα. Περνάνε, φεύγουνε σαν τη συνήθεια κι απομένει τις περσότερες φορές μια αίσθηση πως εκπληρώσαμε κι εφέτος το καθήκον. Άντε, και του χρόνου. Το βλέπω (δεν το βλέπω;) στα πρόσωπα και στη συμπεριφορά αυτών με τους οποίους τυχαίνει να συνταξιδεύω στα πλοία, σε τρένα και λεωφορεία: σπρώχνονται αγχωμένοι, βιάζονται να φτάσουν, λες και βρίσκονται στην ουρά του σούπερ μάρκετ ή μπροστά σε τίποτα γκισέ για να ξοφλήσουν τους λογαριασμούς τους.

Και καλά στον πηγαιμό, αλλά και στον γυρισμό, το ίδιο. Συνωστίζονται πίσω απ΄ την μπουκαπόρτα, ώρα πριν πιάσει το καράβι, έτοιμοι να κάνουν το μεγάλο ντου. Σαν τους κυνηγημένους. Αν μπορούσανε να κολυμπήσουνε με τις βαλίτσες τους στο χέρι για να φτάσουν στην ξηρά πιο γρήγορα, θα το ΄καναν.

Πώς να φχαριστηθεί ο άνθρωπος και να χαλαρώσει με τέτοιο σχιζοφρενικό κυνηγητό, μ΄ αυτή την καταδίκη που κουβαλάει εντός του; Ίσα ίσα που η απόλαυση των πραγμάτων και η αφομοίωσή τους απαιτούν τον χρόνο τους. (Για φέρτε στο μυαλό με ποιον τρόπο απολαμβάνουμε πράγματα ζωτικής σημασίας, το φαγητό, την κουβέντα ή τον έρωτα. Στα βιαστικά και λάχα λάχα ή με το πάσο μας;)

Αφήνω που μαζί μας, όπου πάμε, κουβαλάμε όλες τις βολές, τις συνήθειες, τις απαιτήσεις μας και τον θυμό μας· τα μυριάδες σαμπουάν, τα ρούχα, κολόνιες και καλλυντικά- αν γινότανε, και τα κρεβάτια μας, τα στρώματα, το σπίτι ολόκληρο- κι εξάπαντος το κινητό με όλες τις διευθύνσεις, τα τηλέφωνα, τις δουλειές, τις υποχρεώσεις, τα άγχη και τις έγνοιες μας.

Πώς λοιπόν ν΄ αλλάξει η ματιά του ανθρώπου και να δει τον άλλο τόπο, τις εικόνες του, χρώματα διαφορετικά, ξένες οσμές και ήχους, δίχως πρωτύτερα να ΄χει ξεφύγει μια σταλιά από τα καθιερωμένα, και λιγουλάκι, έστω, από τον εαυτό του- απ΄ όπου, προπαντός, θα έπρεπε να αρχίζει μια πετυχημένη απόδραση. (Κάποιοι δεν αποκλείεται να παρακολουθούν και τηλεόραση και ό,τι είδανε στο καταχείμωνο να το ξαναβλέπουνε στις διακοπές, τον «Δόγκανο», τις «Αϋπνίες», τη «Βέρα στο δεξί»). Γι΄ αυτό και επιστρέφοντας είναι σαν να μην απομακρυνθήκαμε ποτέ από το τέλμα μας, λες και δεν κάναμε ούτε ρούπι παραπέρα από τα γνωστά μας στέκια. Όπως φύγαμε βεβαρημένοι με όλα τα μπαγκάζια μας, τα μέσα και τα έξω, το ίδιο βαρεμένοι επιστρέφουμε ξανά στη βάση μας.

Λοιπόν μην τους ακούτε, τάχα ενθουσιασμένους, να προσπαθούνε να σας πείσουν με κείνα τα υστερικά ελληνικά τους: «Ήταν καταπληκτικά, τέλεια, τέλεια! Περάσαμε φανταστικά!» τα τυποποιημένα και τα τζούφια.

Όσους πραγματικά τους φύσηξε το αεράκι του Αιγαίου ή τους έλουσε ευεργετικά με φως και μπλε η θάλασσα του Ιονίου, δεν θα στο πούνε, θα το δεις. Έχει το βλέμμα τους μια γλύκα κι ο λόγος τους κρατάει μέσα του, ακόμα, την πνοή του ταξιδιού τους.

ΟΚώστας Λογαράς είναι φιλόλογος- συγγραφέας