Αρρώστια χωρίς μαστοριά

Σήμερα το απεχθές, το χυδαίο, το βρωμερό, το παραφύσιν, το σάπιο, το άρρωστο εκτίθενται ατόφια χωρίς τη μεσολάβηση της μαστοριάς. Παλιότερα, όταν ο Βαν Γκογκ ζωγράφιζε τα άρβυλα ενός αγρότη, σύμβολο φτώχειας, μόχθου, σήμερα στις περίφημες πλέον εγκαταστάσεις πρυτανεύει η ευρηματικότητα. Εκτίθενται τα άρβυλα αυτοπροσώπως! Η τεχνική, η παλέτα, η ματιέρα, η φωτεινή πηγή στον πίνακα πάει περίπατο (κατ΄ εξοχήν η απόδειξη της ιδιοφυΐας του καλλιτέχνη- πώς φωτίζονται κάποιοι εξαίσιοι πίνακες του Βέρμεερ) και ο καλλιτεχνικός οίστρος εξαντλείται ποιος θα εκπλήξει περισσότερο με την πρωτότυπη, πρωτόφαντη έμπνευσή του.

Ποιος έμεινε π.χ. στις ζωγραφικές ικανότητες του σκανδαλώδους πίνακα της έκθεσης «Ματιάς» στην Αθήνα; Ποιος μίλησε για σχέδιο, χρώμα, ρυθμό, αναλογίες, χειρονομία; Όλοι έμειναν στο θέμα: ένα πέος εκσπερματίζει πάνω στον Εσταυρωμένο. Όταν ο καλλιτέχνης αυτοπροσώπως παρίσταται και συνουσιάζεται με ένα καρπούζι, το «πρωτότυπο» της επιδιωκόμενης ηδονής πιθανόν σχολιάζεται και ουδέν άλλο. Πέρα από την ίδια τη σάχλα του ευρήματος και των πιθανών αποριών πώς θα είναι τάχα ο οργασμός με κολοκύθα, πεπόνι ή πικραγγουριά;

Όταν η τέχνη και η Λογοτεχνία, το θέατρο και ο χορός μετατρέπονται σε μια μεγάλη χωματερή, η σκέψη μου πάει στον ευαίσθητο γεράκο των Ιλισίων και αναζητώ ένα ταπεινό χαμομήλι για να ξορκίσω το χυδαίο και να σκεπάσω τη δυσωδία.