Η ΤΕΧΝΗ ΘΕΛΕΙ ΡΙΣΚΟ

Το Ρουμπίνι στον αφαλό έχει ιδεολογικό έρμα, συγγραφικό σχέδιο, οργανωμένη πλοκή. Τι λείπει; Ο κυματισμός της φράσης, η θερμοκρασία της έκφρασης σε ορισμένα σημεία και, κυρίως, αυτό το απροσδιόριστο κάτι, που ορίζεται ως ισχυρό συγγραφικό αποτύπωμα και μένει στον αναγνώστη καιρό αφότου κλείσει το βιβλίο. Πρόκειται για μια ψύχραιμη, καλοσχεδιασμένη αφήγηση με χαρακτήρες και πλοκή, φρόνιμη, χωρίς ορατά ψεγάδια. Αρκεί αυτό; Η τέχνη θέλει ρίσκοτουλάχιστον μια μετακίνηση βλέμματος έξω από το δεδομένο κάδρο. Αυτό το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της την καθιστά ολιστική και φλογοβόλα. Μόνο τότε βγάζει τη ζώνη ασφαλείας, διευρύνει την όραση του αναγνώστη, την κάνει στερεοσκοπική. Στην τέχνη, όπως και στη ζωή, τις περισσότερες φορές, ό,τι δίνεις παίρνεις. Όταν παίζεις συντηρητικά, θέλεις δεν θέλεις, μένεις στα λεφτά σου.