Απαγγελία σαν ντελάληδες και καμώματα

Ο Χατζής δεν είναι ρεαλιστής, αντικειμενικός αφηγητής, είναι συνειδητά προκατειλημμένος αλλά ποτέ διδακτικός. Αν κάτι σιχαινόταν ήταν η κομματική ιδεολογική χειραγωγία που τόσο τον ταλαιπώρησε. Είχε ξεκοκαλίσει τις θεωρίες του Λούκατς για το ρεαλισμό, τον Μπαλζάκ κ.τ.λ. Έτσι πολλά κεφάλαια του «Διπλού Βιβλίου» παραπέμπουν στον Ζολά, στον Μοπασάν και η «Μαργαρίτα Περδικάρη» με όλο το ανήθικο «πάνθεο» των μεγαλοαστών της επαρχίας είναι ατόφιος Μπαλζάκ.

Όλο αυτό το ήθος έλειψε από την παράσταση της Κοκκίνου. Οι καλοί ηθοποιοί της (η ίδια, ο Οικονόμου, ο Σταλάκης, ο Βασαρδάνης κυρίως)

αφέθηκαν αβοήθητοι να απαγγέλλουν ως ντελάληδες ή να καμώνονται (κυρίως οι κυρίες- μου έκανε εντύπωση πόσο εξωτερική, «ψεύτρα» ήταν μια ευαίσθητη ηθοποιός όπως η Μαρία Πρωτόπαπα).

Απ΄ όλη αυτή την περιττή δοκιμασία ενός σπουδαίου πεζογράφου το μόνο που διασώζεται είναι τα κοστούμια εποχής (΄40-΄50) του Γιώργου Ζιάκα.

Με τον Χατζή διαφωνούσαμε πάνω στο πρόβλημα της μεταστροφής της Ιφιγένειας. Εκείνος πίστευε στην υπέρβαση, εγώ (και το εφάρμοσα μεταφράζοντας την τραγωδία)

επιχειρηματολογούσα για την αηδία μπροστά στη φαυλότητα των πλιατσικολόγων.

Στην παράσταση της Κοκκίνου η θέση του Χατζή λόγω κακής εκτέλεσης μου φάνηκε ακόμη πιο ισχνή.