Η έξοδος από τον κρυψώνα…

ΚΑΝΑΜΕ ΠΟΛΛΑ ΤΑΞΙΔΙΑ. Τα περιγράφω στο βιβλίο μου «Ένας λύκος στη σοφίτα». Τα παιδικά μου χρόνια τα πέρασα στο Παρίσι. Μετά ξεκινήσαμε για την Αμερική, στη θεία μας, που είχε μεταναστεύσει πριν από τον πόλεμο. Στο νησί Εllis μάς πέρασαν από ανάκριση.

Ο θείος Σαμ, ο άνδρας της θείας μου, δεν μας ήθελε εκεί και «κάρφωσε» τον πατέρα μου στις αρχές ως κομμουνιστή. Περάσαμε «επιτυχώς» την ανάκριση. Οι λέξεις που είναι χαραγμένες στο Άγαλμα της Ελευθερίας έμοιαζαν να είναι γραμμένες ειδικά για μας: «Φέρτε μου τους κουρασμένους, τους φτωχούς, τα σκυμμένα πλήθη που ποθούν ελευθερία»… Το 1957 γίναμε πολίτες των Ηνωμένων Πολιτειών. Αλλάξαμε επίθετο, το Ράιχμαν έγινε Ρίτσμαν. Ο πατέρας μου αγόρασε έναν τάφο. Σήμαινε ότι είχαμε φτάσει στον τελικό προορισμό μας.

Οι σχέσεις με τους γονείς μου, ειδικά με τον πατέρα μου, ήταν πάντα προβληματικές. Αναρωτιέμαι, τι είδους άνθρωποι θα ήταν οι γονείς μου εάν δεν ήταν θύματα του Ολοκαυτώματος; Για το παρελθόν δεν μιλούσαμε ποτέ. Όσοι επέζησαν ήθελαν να το ξεχάσουν και η ανθρωπότητα, επίσης, ήθελε να ξεχάσει.

Οι γονείς μου φοβόντουσαν τον οίκτο των άλλων, γιατί ο οίκτος συγγενεύει με την περιφρόνηση. Το 1972 γνώρισα τον σημερινό μου σύζυγο, τον Σπύρο Ορφανό, γιο Ελλήνων μεταναστών στην Αμερική.

Έναν θαυμάσιο άνθρωπο. Όταν τον γνώρισα δούλευε ως σερβιτόρος. Σήμερα είναι ένας από τους πιο γνωστούς ψυχαναλυτές. Παντρευτήκαμε ενάντια στη θέληση των γονέων μας. Οι δικοί μου τον έβλεπαν με δυσπιστία. Οι δικοί του προτιμούσαν μια Ελληνίδα ως νύφη τους. Τα χρόνια κύλησαν. Οι σπουδές και η επαγγελματική μου καριέρα πήγαιναν από το καλό στο καλύτερο. Ήμουν σύζυγος, μητέρα και μια επιτυχημένη ψυχαναλύτρια. Τότε ακριβώς το παρελθόν άρχισε να εισβάλει στο παρόν μου.

Η πρώτη αφορμή ήταν το βιβλίο του πατέρα μου. Έπειτα στη δεκαετία του ΄80 και ΄90, ο πέπλος της σιωπής γύρω από το Ολοκαύτωμα έπεσε. Άρχισα να βρίσκομαι με άλλα «κρυμμένα παιδιά». Και για πρώτη φορά, ένιωσα την ανάγκη να βγάλω τον πατέρα μου από τον κρυψώνα. Να ξαναδιαβάσω όλη τη ζωή μου ξεκινώντας από το σωτήριο και αβάσταχτο ψέμα για τον κρυμμένο λύκο στη σοφίτα. Προσπάθησα να το κάνω γράφοντας αυτό το βιβλίο… Όλα αυτά τα χρόνια έβλεπα ένα όνειρο: πρέπει να πάρω ένα αεροπλάνο ή ένα πλοίο με μακρινό προορισμό. Δεν έχω αφήσει αρκετό χρόνο για να ετοιμάσω όλα μου τα πράγματα. Μαζεύω τα ρούχα και τα πράγματά μου απελπισμένη. Ο χρόνος περνάει. Αγωνίζομαι να προλάβω… Από τότε που άρχισα να γράφω, έπαψα να ονειρεύομαι το όνειρο για το ταξίδι. Δεν υπάρχει λόγος. Η ιστορία που περιγράφω στο βιβλίο είναι η εκπλήρωσή του…».

ΥΓ: Από το επόμενο Σάββατο το «Ημερολόγιο Συνόρων» διακόπτει προσωρινά.Θα τα ξαναπούμε τον Σεπτέμβριο.