Παράδεισος στην άγονη γραμμή

Εκεί που θαρρείς ότι σμίγει το γαλάζιο του ουρανού με τους σκοτεινούς βυθούς της θάλασσας, ξαφνικά αχνοφαίνεται το μικρό καλοκαιρινό όνειρο της Χάλκης. Ένα από τα ωραιότερα νησιά των Δωδεκανήσων, γαλήνιο και ανεπιτήδευτο. Παρά την τόση πέτρα του, οι απαλές γραμμές των βουνών και των μικρότερων λόφων σαγηνεύουν, ενώ και οι μικρές διαστάσεις του νησιού σε κάνουν να νιώθεις οικεία από την πρώτη στιγμή.
Η γεωγραφική της θέση, σε συνδυασμό με τις ακτοπλοϊκές συνδέσεις, έχει οδηγήσει εδώ και χρόνια τη Χάλκη στην απομόνωση. Αυτό, εν μέρει, έχει ευεργετικές επιδράσεις όσον αφορά το τοπίο, που παραμένει παρθένο- με αποτέλεσμα οι πιονέροι της άγονης γραμμής και οι εκατοντάδες πεζοπόροι που την «ανακαλύπτουν» να τη θεωρούν ως ένα από τα τελευταία καταφύγια ηρεμίας και ανεμελιάς, κρατώντας τη συνάμα ως επτασφράγιστο μυστικό. Έτσι η Χάλκη έχει αποκτήσει φήμη που παραπέμπει στις ομορφότερες καλοκαιρινές διακοπές- και δικαίως- προσελκύοντας ολοένα περισσότερους περιηγητές.

Περήφανα νεοκλασικά αφηγούνται με τον τρόπο τους τις περιπέτειες των ναυτικών- σφουγγαράδων του νησιού που έδωσαν αίγλη στον Εμπορειό τον 19ο αιώνα. Το ίδιο συμβαίνει και στο εσωτερικό, με αρχή το θαυμάσιο οικισμό του Χωριού το οποίο με δυσκολία σήμερα προσπαθεί να σηκώσει το βάρος των χρόνων δίνοντας μιαν αμυδρή εικόνα της παλιότερης δόξας. Όσο όμως κι αν έκρυψε ο χρόνος την ευμάρεια και την αυτονομία πίσω από τα κλειδωμένα πορτοπαράθυρα, τα έρημα χωράφια, τις εκκλησίες και τις Κύφες, τα μάτια του ταξιδιώτη μπορούν ακόμη να διακρίνουν το παραδοσιακό πρόσωπο της κόρης των Δωδεκανήσων.

Τα ξενοδοχεία, τα ενοικιαζόμενα δωμάτια, οι ταβέρνες, τα μίνι μάρκετ δεν λείπουν, όπως και τα στέκια για καφέ ή ποτόόμως δεν έχουν καμία σχέση με ό,τι γνωρίζετε. Υπάρχει μια, δυσεύρετη πλέον, αρμονία στον χώρο και τίποτα δεν φαίνεται να είναι ικανό αυτό να το αλλάξει.