Ένας άνοστος… Κύκλος!

Η ΣΥΝΤΑΓΗ ΜΟΙΑΖΕΙ ΑΠΛΗ. ΠΑΙΡΝΕΤΕ ΕΝΑ
ΚΑΛΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ, ΤΟ ΔΙΑΛΥΕΤΕΙΣ ΤΑ ΕΞ
ΩΝ ΣΥΝΕΤΕΘΗ ΠΡΟΣΩΠΑ ΚΑΙ ΘΕΜΑΤΑ, ΡΙΧΝΕΤΕ
Ο,ΤΙ ΔΙΑΣΩΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΠΛΕΝΤΕΡ ΤΟΥ
ΣΕΝΑΡΙΟΓΡΑΦΟΥ, ΚΑΡΥΚΕΥΕΤΕ ΜΕ ΔΥΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΟΥΣ
ΑΣΤΕΡΕΣ ΚΑΙ ΕΛΑΦΡΩΣ
ΥΠΟΒΛΗΤΙΚΟ ΜΟΝΤΑΖ…
Και τελειώνοντας, προς άρση κάθε αμφιβολίας και παρερμηνείας, πασπαλίζετε με τον ίδιο κι απαράλλαχτο τίτλο του βιβλίου (στο οποίο βασίστηκε) το μεταφερόμενο στον κινηματογράφο δημιούργημα- Πέτρινος Κύκλος – κι όλα τελειώνουν σαν σε γάμο των διαφορετικών αλλά αναλογικών αφηγηματικών τρόπων των τεχνών. Μονάχα που και η πιο λαμπρή γαμήλια τελετή (εντυπωσιακή κινηματογραφική μεταφορά) δεν εγγυάται τον μετέπειτα συζυγικό βίο (μυθιστορήματος και ομότιτλης ταινίας), όσο για το… γλυκό και ο τελευταίος μάγειρας (αφηγητής) γνωρίζει ότι η διαθεσιμότητα των υλικών δεν μπορεί να εγγυηθεί την επιτυχία.

Γεννημένος στο Παρίσι το 1961, ο Ζαν- Κριστόφ Γκρανζέ έχει διακριθεί για τα ελεύθερα ρεπορτάζ του σχετικά με τους Εσκιμώους, τους Πυγμαίους και τους Τουαρέγκ, αλλά κυρίως για τον γόνιμο τρόπο με τον οποίο χειρίστηκε το γνωστικό αυτό πεδίο στα τρία προηγούμενα μυθιστορήματά του- Πορφυρά Ποτάμια, Το Πέταγμα των Πελαργών, Η Αυτοκρατορία των Λύκων- και στον πιο πρόσφατο Πέτρινο Κύκλο (όλα κυκλοφορούν στα ελληνικά από τις εκδόσεις Libro). Η εμπορική επιτυχία των βιβλίων του δεν είναι ο μοναδικός κριτής της αφηγηματικής του τεχνικής και τέχνης. Κάτι που επιβεβαιώνεται και στον Πέτρινο Κύκλο. Η γραφή του Γκρανζέ είναι σύνθετη, η πλοκή πολυδιάστατη. Η αγωνία κτίζεται στα επάλληλα μονοπάτια της εξωτερικής αλλά κι εσωτερικής δράσης των ηρώων. Η εξωτερική περιπέτεια, αναπτύσσεται κι εξελίσσεται με ρυθμό (που κόβει την ανάσα) και θεματολογία (που αιφνιδιάζει αλλά και απορροφά το αναγνωστικό ενδιαφέρον) ως επάλληλος καθρέφτης της προσωπικής αναζήτησης. Η ιστορία ή οι ιστορίες έχουν μια ασυνήθιστη τόλμη, διεισδυτικότητα και σκληρότητα και ο συγγραφέας κάθε άλλο παρά χαρίζεται στους εσωστρεφείς ήρωές του και στην τραυματική έξοδό τους από το καβούκι της ατομικότητας στη δίνη της αχάριστης, ενίοτε, συλλογικότητας. Η ιστορία- και κυρίως η μεταπολεμική- είναι παρούσα, περισσότερο με τις στρεβλώσεις και τις διαψεύσεις της παρά με τις πανηγυρικές ή ευοίωνες επιβεβαιώσεις της. Ο αντίλογος στον δυτικό ορθολογισμό έχει μορφή λερναίας ύδρας. Γνωρίζοντας ότι το κόψιμο του κεφαλιού δεν θεραπεύει το κακό, ο συγγραφέας του δίνει μερίδιο στη δράση, να αναπνεύσει και να αναμετρηθεί.

Jean- Christophe Grang

Ο ΠΕΤΡΙΝΟΣ ΚΥΚΛΟΣ

ΜΤΦ. ΛΗΔΑ ΠΑΛΛΑΝΤΙΟΥ, ΕΚΔ. LΙΒRΟ, 2006 ΣΕΛ. 600, ΤΙΜΗ: 23 ΕΥΡΩ

Οι σαμάνοι
Με άλλα λόγια: Η Ντιάνα Τιμπέρζ, «με χρυσό κρικάκι στο δεξί ρουθούνι… μικρά χίπικα γυαλιά… σωστό φάντασμα μέσα στο πουκάμισό που της έπλεε», άριστη γνώστρια της πολεμικής τέχνης γουίνγκτσαν, (θα της χρειαστεί για να επιβιώσει) αφιερωμένη στις εθνολογικές μελέτες και τα ταξίδια, ζει ανέραστη τον μοναχικό κι ανεξάρτητο βίο της, κρατώντας καλά φυλαγμένο το μυστικό μιας βίαιης επίθεσης στην εφηβεία της, στην οποία της έκοψαν την κλειτορίδα. Ζει επίσης μισώντας την «υπερβολικά ξανθιά, υπερβολικά ωραία, υπερβολικά αισθησιακή μητέρα της», μια επίπλαστη φύση επικεντρωμένη αποκλειστικά στον εαυτό της, που θα αποδειχθεί υπαίτια για πολύ πιο σοβαρά εγκλήματα από την επίδειξη μητρικής αδιαφορίας. Όταν κοντά στα τριάντα η Ντιάνα αποφασίζει να υιοθετήσει ένα παιδάκι από την μακρινή Ανατολή, θα αποδειχθεί ότι αυτό ανήκει σε μια σχεδόν χαμένη φυλή σαμάνων της Μογγολίας, ένα παιδί με ιδιαίτερες ικανότητες και ιδιότητες, ένα παιδί και μήνυμα και αγγελιοφόρος που γύρω του έχει υφανθεί μια απίστευτη πλεκτάνη, μια δαιδαλώδης ιστορία με αλυσιδωτούς φόνους και καταβολές στον γαλλικό Μάη του 1968, στην εποχή του Ψυχρού Πολέμου, στα κατοπινά σοβιετικά πειράματα ατομικής και πυρηνικής ενέργειας, στη χρήση παραφυσικών φαινομένων και της παραψυχολογίας για στρατιωτικούς σκοπούς, μια ιστορία με διαψευσμένες επαναστατικές προθέσεις και παραμορφωμένα ιδεολογήματα, με ήρωες και πρωταγωνιστές ευυπόληπτους αστούς, οι οποίοι μοιάζει να μην μπορούν να ολοκληρώσουν τον κύκλο «ατομικό- συλλογικό- ατομικό» παρά μόνο περνώντας στην αντίπερα όχθη του ορθού λόγου.

Η Κατρίν Ντενέβ
Τι μένει από όλο αυτό στην ομότιτλη ταινία του Γκιγιόμ Νικλού; Μια νεαρή γυναίκα, που ύστερα από προειδοποιητικά όνειρα, ή παραισθήσεις, χάνει το υιοθετημένο παιδί της, όταν αυτό εμφανίζει το σημάδι ενός περίεργου κύκλου (!) στο σώμα του, κι αναλαμβάνοντας να βρει η ίδια τους απαγωγείς του βρίσκεται σε μονοπάτια περίεργα και μεταφυσικά! «Ήθελα να κάνω ένα ψυχαγωγικό, επιστημονικό θρίλερ», δηλώνει ο σκηνοθέτης, μετά την ανάγνωση του βιβλίου που τον συνάρπασε, και προφανώς στον βωμό του «ψυχαγωγικού» εξοβέλισε από την κινηματογραφική ιστορία όσα τραυματικά, πολιτικά ή πολυδιάστατα σκίαζαν τον «προσωπικό» αλλά και εύπεπτο χαρακτήρα της κινηματογραφικής πλοκής. Η Κατρίν Ντενέβ, όσο πειστικά κι αν προσπαθεί να επαναλάβει το στερεότυπο της «ψυχρής και μυστηριώδους γυναίκας που εμπνέει φόβο και κρύβει μυστικά», δεν θα μπορούσε στα άτολμα συμφραζόμενα της ταινίας να είναι η «καταραμένη μάνα» με το επαναστατικό παρελθόν και τις αμφιλεγόμενες επιλογές που προδίδει όχι μία αλλά δύο φορές την ίδια της την κόρη.

Το βιβλίο

Πλοκή: συναρπαστική!

Ήρωες: δολοφόνοι με αγγελικά πρόσωπα

Οικογένεια: Επικίνδυνες Σχέσεις

Η επανάσταση: ως άλλοθι πασπαρτού…

Ο σκηνοθέτης της ταινίας Γκιγιόμ Νικλού &w=800″ rel=”lightbox[fotos]”>

Διαφήμιση