ΤV και DVD σώζουν το σινεμά

ΤΟ ΧΑΖΟΚΟΥΤΙ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΓΙΑ ΤΙΣ (ΑΦΘΟΝΕΣ)
ΑΛΗΘΙΝΕΣ Ή ΠΕΤΣΙΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΕΣ
ΤΑΙΝΙΕΣ ΠΟΥ ΠΡΟΒΑΛΛΟΝΤΑΙ ΕΝ ΕΛΛΑΔΙ.
ΚΑΙ ΠΑΡΕΑ ΜΕ ΤΟ DVD ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΡΟΣΦΟΡΕΣ
ΤΩΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΩΝ, ΣΠΡΩΧΝΟΥΝ ΤΗΝ
ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΤΑΙΝΙΩΝ. Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ
ΦΙΛΟΣ ΤΟΥ ΣΙΝΕΜΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΧΘΡΟΣ
ΤΟΥ. ΟΞΥΜΩΡΟ ΑΛΛΑ ΕΝΤΕΛΩΣ ΑΛΗΘΙΝΟ!
Τα πράγματα απλά. Ας πούμε στο Χόλιγουντ. Εντελώς χοντρικά. Από τις ετήσιες εισπράξεις των 70-80 δισ. δολαρίων, οι 60 με 70 προέρχονται από το ταμείο του dvd και των λοιπών δραστηριοτήτων όλων των παραγόμενων «προϊόντων» (video, ΤV, καλωδιακή). Δηλαδή- και ακόμη πιο απλά- το Σινεμά είναι ο κράχτης, όχι το ψητό. Δηλαδή οι 200.000 θεατές μιας «μέσης» αμερικανικής παραγωγής που προβάλλεται εν Ελλάδι είναι φιστίκια μπροστά στην «άλλη» καριέρα που θα κάνει τα επόμενα χρόνια η ίδια ταινία. Αν κοντά σ΄ αυτά προσθέσουμε και το video on demand (πληρωμένη τηλεόραση με χιλιάδες τίτλους που «αγοράζει» ο πελάτης), τότε σε λίγο η ταινία στην αίθουσα θα μοιάζει σαν το διαφημιστικό σποτ στην τηλεόραση.

Τηρουμένων των αναλογιών, το ίδιο συμβαίνει και στην ελληνική αγορά. Φανταστείτε λόγου χάρη ότι η «Λούφα και παραλλαγή» του Νίκου Περάκη μπορεί να αποφέρει από την πρώτη τηλεοπτική της μετάδοση γύρω στις 200.000 (και πλέον) ευρώ. Κάθε επόμενη προβολή, κι άλλα ευρώ. Η δεύτερη 150, η τρίτη 100.000 και πάει λέγοντας. Η κληρονόμος της «Finos Film» πρέπει να έχει αποταμιεύσει έναν ωκεανό λεφτά…

Να τα πάρουμε από την αρχή. Τρεις οι φετινές εμπορικές επιτυχίες made in Greece: «5 λεπτά ακόμη», «Straight story» και «Μια μέλισσα τον Αύγουστο». Πάνω κάτω από 300.000 εισιτήρια έκαστη. Ακούγονται πολλά. Κι όμως. «Απ΄ αυτά τα εισιτήρια είναι αδύνατον να βγάλεις λεφτά. Είναι αδύνατον να καλύψεις τα έξοδα της παραγωγής και το κόστος της διαφήμισης», απαντάει παράγων και γνώστης του χώρου. Εξωφρενικό για τ΄ αυτιά του θεατή. Κι όμως το τεφτέρι της «μπακαλικής» είναι αδιάψευστο και καταλυτικό.

Δηλαδή: Το αντίτιμο κάθε εισιτηρίου μοιράζεται περίπου στα δύο. Μισά στον διανομέα και τον παραγωγό και μισά στον αιθουσάρχη. Έτσι, και αφαιρουμένου του φόρου, το καθαρό ποσόν από κάθε εισιτήριο που καταλήγει στους διανομείς και τους παραγωγούς κυμαίνεται γύρω στα 3 ευρώ. Έτσι από τα 900.000 ευρώ των εισπράξεων μιας επιτυχίας των τριακοσίων χιλιάδων εισιτηρίων μόνο 400 με

Οι 200.000 θεατές μιας «μέσης» αμερικανικής παραγωγής που προβάλλεται εν Ελλάδι είναι φιστίκια μπροστά στην «άλλη» καριέρα που θα κάνει τα επόμενα χρόνια η ίδια ταινία

450.000 πηγαίνουν στην τσέπη του παραγωγού. Τα υπόλοιπα κατευθύνονται προς τον διανομέα, τις κόπιες και τη διαφήμιση της ταινίας.

Επομένως, «για να ρεφάρει ο παραγωγός πρέπει η ταινία να ξεπεράσει τα 600.000

εισιτήρια».

Τότε; «Απλώς ελπίζουμε να βγάλουμε κέρδη από το dvd, τα κανάλια και τις εφημερίδες». Όχι τώρα αμέσως αλλά μέσα σε διάστημα εφτά με οκτώ ετών. Στην πραγματικότητα, μια ελληνική πετυχημένη ταινία για τον παραγωγό, είναι επένδυση σε μετοχή με απεριόριστο χρονικό ορίζοντα. Χρεώνεται σήμερα για τα γεράματά του και τα παιδιά του. Η επιτυχία είναι το διαφημιστικό όχημα. Φέρνει λεφτά και μάλιστα τρελά λεφτά στο μέλλον. Για να καταλάβετε, απλώς σκεφτείτε πόσες φορές έχουν μεταδοθεί απ΄ όλα τα κανάλια, επιτυχίες όπως τα «Κίτρινα γάντια», «Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα και ο κοντός». Για να μην αναφερθώ στον Μίδα με το όνομα Αλίκη Βουγιουκλάκη.

Πάνω κάτω το ίδιο ελπίζουν να συμβεί και με την «Πολίτικη κουζίνα», τη «Λούφα», τη «Μέλισσα» κ.ο.κ. Γι΄ αυτό τα τελευταία χρόνια έχει φουντώσει το ενδιαφέρον για την παραγωγή ελληνικών ταινιών. Γι΄ αυτό τόσες πολλές κωμωδίες. Γι΄ αυτό η Village έκανε έφοδο με Σάκη Ρουβά (ανεξαρτήτως αν έσπασε τα μούτρα της, μέσα στο παιχνίδι του ρίσκου κι αυτό). Γι΄ αυτό η Οdeon του Μάνου Κρεζία έχει ρίξει τόσα λεφτά σε τόσες πολλές ελληνικές παραγωγές και όχι μόνο εμπορικές αλλά και καλλιτεχνικές. Άλλωστε- όπως διαρκώς επιμένει ο ιδιοκτήτης της Οdeon- τα συνολικά εισιτήρια του κινηματογράφου θα αυξηθούν μόνο με την ανάπτυξη του ελληνικού σινεμά. Άνευ αυτού, στασιμότητα, συρρίκνωση και μαρασμός!