Η παγίδα

Κατά μία έννοια ο Κομπέν γράφει ένα «κινηματογραφικό» μυθιστόρημα στήνοντας μια (ακούσια;) παγίδα στον μελλοντικό σκηνοθέτη και στις εικόνες του «που ισοδυναμούν με χίλιες λέξεις». Ο Κανέ, στην ταινία, παρακάμπτει τον σκόπελο, με… γρατσουνιές. Το έργο υποφέρει ορισμένες φορές από πυκνότητα πληροφοριών- σε σημείο ασάφειας- ή τα διφορούμενα και οι υποψίες του θρίλερ αποσαφηνίζονται σχεδόν προτού προλάβουν να διατυπωθούν, πόσο μάλλον να αιωρηθούν στην αμφισημία της αγωνίας. Αλλά ο σκηνοθέτης επιστρατεύει τη γαλλική του παιδεία, για να χρωματίσει λογοτεχνικά την κινηματογραφική του αφήγηση, την πολύ καλή πρωτότυπη μουσική του Μαθιέ Σεντί (ένα από τα Σεζάρ) για να στηρίξει τις εύγλωττες σιωπές και το ζυγιασμένο μοντάζ του Ερβέ ντε Λουζ (επίσης τιμημένο με Σεζάρ) και τις εσωτερικές πορείες των προσώπων του. Το ζητούμενο δεν είναι ποιος είναι περισσότερο λογοτέχνης, αλλά ποιος είναι καλύτερος αφηγητής.