Τα όρια της δημιουργίας

Η ιστορία της τέχνης δεν είναι ιστορία με τον τρόπο της ιστορίας των κοινωνιών ή των εθνών.

Ένα έργο που γεννήθηκε τον πέμπτο π.Χ. αιώνα υπάρχει στο παρόν του 21ου, κι ας έχει μεταμορφωθεί, κι ας έχει ακρωτηριασθεί. Ή μάλλον υπάρχει στο παρόν επειδή ακριβώς μπορεί να μεταμορφωθεί, επειδή μπορεί να ακρωτηριασθεί χωρίς να χάσει την ακεραιότητά του. Το «Μουσείο» το αποτελεί το σύνολο όλων αυτών των έργων που διαγράφουν τα όρια της καλλιτεχνικής δημιουργίας και ορίζουν την εκάστοτε συλλογική ευαισθησία.

Αυτή η αντίληψη περί «Μουσείου» μάς επιτρέπει να αντιμετωπίσουμε την πρωτόγονη τέχνη ως τέχνη και όχι ως λατρευτικό τελετουργικό, κι αυτή η αντίληψη μας επιτρέπει να ακούμε τη θρησκευτική μουσική του Μάλι με τον ίδιο τρόπο που ακούμε και μια συμφωνία του Μπετόβεν. Μέσα από τη θεωρία του για το Μουσείο και την Τέχνη ο Μαλρώ μπορεί να αντικρύσει το αχανές τοπίο του «Πρώτου Παγκόσμιου Πολιτισμού της Ιστορίας», πολύ πριν τη σκέψη μας αρχίσει να τη στοιχειώνει το φάντασμα της παγκοσμιοποίησης.