Οι ωρομίσθιοι στη δημόσια Παιδεία

Ο κ. Γιώργος Λαμέρας, συμβασιούχος καθηγητής Μουσικής στο ΠΜΓΛ Παλλήνης και πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Αποφοίτων ΩδείωνΜουσικών Δημόσιας Εκπαίδευσης (ΠΕΑΩΜΔΕ) γράφει για την ωρομίσθια εργασία στη δημόσια εκπαίδευση:

«Είναι σαφές ότι σύμφωνα με τις διατάξεις του Π.Δ. 164/2004, που ενσωμάτωσε- στον (περιορισμένο) βαθμό που το έκανε- σχετικές κοινοτικές οδηγίες, δεσμευτικές για την ελληνική έννομη τάξη, η ωρομίσθια εργασία απαγορεύεται πλέον απολύτως, καθόσον συνιστά (παράνομη και αντικοινοτική) δυσμενή διάκριση σε βάρος εργαζομένων!

Το υπουργείο Παιδείας, βέβαια, προφανώς… αγνοεί τις διατάξεις αυτές, ενδεχομένως “κρίνει” ότι… δεν αφορούν εκπαιδευτικούς, σε κάθε περίπτωση όμως υπάρχει ευθύνη εδώ και του εκπαιδευτικού κινήματος (και βέβαια- πρωτίστως- των συνδικαλιστικών του οργανώσεων) που δεν προβάλλει, όσο και όπως θα έπρεπε, το ζήτημα, αρκούμενο στο πάγιο αίτημα να καταργηθεί η ωρομισθία και να γίνονται μόνιμοι διορισμοί. Αυτή είναι και η ορθή θέση αρχής, και καλώς προβάλλεται, δεν απαντάει όμως από μόνη της στο ερώτημα: Μέχρι το κίνημα να ανατρέψει αυτήν την πολιτική, τι γίνεται με τους εκπαιδευτικούς που – αναγκαστικά- απασχολούνται με συμβάσεις ορισμένου χρόνου;

… Είναι αλήθεια, όσον αφορά τα μουσικά σχολεία, ότι σε κάποιες μουσικές ειδικεύσεις (όργανα που συνήθως δεν επιλέγονται από μεγάλο αριθμό μαθητών) δεν υπάρχουν “λειτουργικά κενά” και δύσκολα μπορούν να γίνουν μόνιμοι διορισμοί ή προσλήψεις αναπληρωτών.

Σε κάθε περίπτωση όμως, η απασχόληση ωρομισθίων είναι- και εδώ- και απαράδεκτη αλλά και παράνομη! Η μόνη σύννομη και κοινωνικά- εκπαιδευτικά ανεκτή λύση είναι η κατ΄ αναλογία του καθεστώτος του αντίστοιχου μόνιμου εκπαιδευτικού εργασιακή- ασφαλιστική – συνταξιοδοτική μεταχείριση του μερικώς απασχολούμενου καθηγητή».