Η κατάσταση των φυλακών

Ο κ. Γεώργιος Αβράς από το Μανχάταν της Νέας Υόρκης, γράφει για την κατάσταση των ελληνικών φυλακών:

«Στις 26 φυλακές της χώρας μας ο στόχος, προς τον οποίο υποτίθεται ότι αποβλέπει το σωφρονιστικό μας σύστημα, είναι ανέφικτος. Ενώ οι θέσεις που προβλέπονται συνολικά είναι μόνο 6.843, “στοιβάζονται” κυριολεκτικά περισσότεροι από 10.000 κρατούμενοι.

Οι τελευταίες εξεγέρσεις των φυλακισμένων στις Φυλακές Μαλανδρίνου Φωκίδος δικαίως παρουσίασαν τη θλιβερή εικόνα που κρύβεται πίσω από τα σωφρονιστικά μας καταστήματα. Οι δικαστικές αρχές επιβεβαιώνουν ότι οι φυλακές λειτουργούν “ως σχολές εγκλήματος”. Καταδικασμένοι κατάδικοι μένουν στα ίδια κελιά με υπόδικους. Βαρυποινίτες συνωστίζονται με νεαρούς μικροπαραβάτες.

Σε κελιά δύο ατόμων μένουν έξι και επτά κρατούμενοι, σε συνθήκες τραγικές. Οι συνθήκες υπό τις οποίες διαβιούν οι κρατούμενοι δεν είναι ανθρώπινες.

Ένας στους δύο κρατουμένους είναι αλλοδαπός, ενώ τρεις στους δέκα είναι υπόδικοι και θα έπρεπε, αφού δεν έχουν καταδικασθεί, να μην είναι ανακατωμένοι με βαρυποινίτες.

Στις Φυλακές Μαλανδρίνου, απ΄ όπου ξεκίνησαν οι αντιδράσεις των κρατουμένων, ο αριθμός των στασιαστών ήταν περίπου 400. Και η εξέγερση των κρατουμένων έδωσε την αφορμή να αποκαλυφθεί η κατάντια των φυλακών μας.

Όλα άρχισαν όταν η διεύθυνση των φυλακών κάλεσε έναν υπόδικο και ένας σωφρονιστικός υπάλληλος του μίλησε άσχημα. Ο υπόδικος ανταπάντησε μιλώντας τους άσχημα και τότε δέχθηκε την επίθεσή τους. Οι κρατούμενοι εξεγέρθηκαν σε 3 από τις 10 πτέρυγες της φυλακής, ώστε συνολικά 80 από τους 440 φυλακισμένους του Μαλανδρίνου αρνήθηκαν να επιστρέψουν στα κελιά τους και παρέμειναν στο προαύλιο.

Ίσως με την αφορμή αυτή να δίδεται στο κράτος η ευκαιρία να επέμβει και να διορθώσει όσο μπορεί την παρούσα απαράδεκτη κατάσταση. Ο υπουργός Δικαιοσύνης άρπαξε την ευκαιρία και δήλωσε τα εξής: “Προωθούμε ένα ταχύρρυθμο πρόγραμμα κατασκευής 7 νέων φυλακών. Επιτύχαμε σε όλες τις φυλακές της χώρας τον διαχωρισμό των κρατουμένων, ανάλογα με το είδος του αδικήματος και το ύψος της ποινής τους”.

Ένα άλλο σημείο που πρέπει να τονισθεί είναι η αναγκαιότητα των προγραμμάτων “απεξάρτησης” στις φυλακές. Όταν οι μισοί από τους 10.600 κρατουμένους βαρύνονται με ποινές για ναρκωτικά και περισσότεροι από τους μισούς εξακολουθούν και κάνουν χρήση ναρκωτικών μέσα στις φυλακές, τα προγράμματα απεξάρτησης είναι σπουδαιότατα. Και καλόν είναι η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα αυτό όσο είναι ακόμη καιρός».