Ρουμανική έκπληξη

Άνω-κάτω έκανε το Φεστιβάλ Καννών ο άγνωστος Ρουμάνος Κρίστιαν Μονγκιού με την ταινία του «4 μήνες, 3 εβδομάδες και 2 μέρες»
Η ανάσταση των νεκρών (πρώην) κομμουνιστών

Να το πω; Ε, λοιπόν, ένας τριαντασαραντάρης από τη σκοτωμένη Ρουμανία έσβησε τον Γουάνγκ Καρ Γουάι και ανέβασε τον πήχυ τόσο ψηλά, όσο σχεδόν στον Χρυσό Φοίνικα. Είναι αυτό που λέμε «τους πήρε τα σώβρακα» και είπε άντε γεια!

Μέσα σε κάτι λιγότερο από δύο ώρες, ο παντελώς άγνωστος Ρουμάνος Κρίστιαν Μονγκιού έκανε την Κρουαζέτ άνω-κάτω. Η κατάμεστη αίθουσα χειροκροτούσε, οι κριτικοί σαν ζαλισμένα κοτόπουλα σκουντουφλάγανε στους δρόμους και εκατοντάδες buyers ξεροστάλιαζαν στον προθάλαμο της γαλλικής εταιρείας Wild Βunch με μια ακόμα καλύτερη προσφορά, όπως ακριβώς στους πλειστηριασμούς των «Κρίστις» για τα ασημικά του Γλίξμπουργκ.

Φανταστείτε, πέντε λεπτά μετά την προβολή και επί μισή ώρα το κινητό μου κουδούνιζε ασταμάτητα: «Το είδες; Μπόμπα, ε;». Αναγκάστηκα να το κλείσω για να μην αρρωστήσω. Φανταστείτε ότι άγρια μεσάνυχτα έψαχνα το βιογραφικό του. «Να δεις πώς τον λένε… πώς τον λένε… Κάτι σαν Μουνγκιού, Μόνγκιου, κάτι τέτοιο δηλαδή. Α, ναι, θυμήθηκα!», έλεγε συνάδελφος από τη Γερμανία. «Πριν από πέντε χρόνια, με την πρώτη του ταινία στο “Δεκαπενθήμερο των σκηνοθετών”».

Τέτοια πράγματα και ακόμα καλύτερα. Καμιά δεκαριά ώρες αργότερα- δηλαδή χθες το μεσημέριτο παλικάρι, ζαλισμένο κι αυτό από τον αιφνιδιασμό, μας άφηνε όλους με το στόμα ανοιχτό, ανατρέποντας χρονοδιαγράμματα, κανόνες, τα πάντα:

«Άρχισα να γράφω το σενάριο τον Αύγουστο».

Τ ον περασμένο; «Ακριβώς. Τον Σεπτέμβριο άρχισα να σκέφτομαι αν θα γυρίσω το σενάριο όπως το έχω γράψει ή να το αλλάξω. Τον Δεκέμβριο δεν είχα βρει χρηματοδότη. Στο μεταξύ, πίσω από το κεφάλι μου μια σκέψη με τυραννούσε.

Έπρεπε να βιαστώ, να είμαι έτοιμος τον Μάρτιο για τις Κάννες».

Ρεκόρ όλων των εποχών.

«Με βοήθησε το γεγονός πως είχα γυρίσει μεγάλες, μονοκόμματες σκηνές κι έτσι το μοντάζ ήταν εύκολη και γρήγορη δουλειά».

Στο πιτς-φιτίλι, δηλαδή. Όταν την

ΙΝFΟ

Η ταινία του Κριστιάν Μονγκιού «4 μήνες, 3 εβδομάδες και 2 ημέρες» θα προβληθεί και εν Ελλάδι, αφού από χθες τα… ξημερώματα άπαντες οι Έλληνες διανομείς πλειοδοτούσαν με το σφυρί!

δείτε- και θα την δείτε, γιατί θα είναι μέσα στην πεντάδα των υποψηφίων για Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας, όπως «Οι ζωές των άλλων»- θα με θυμηθείτε!

Τρία χρόνια πριν από την αποκαθήλωση της σοσιαλίζουσας τυραννίας του Τσαουσέσκου. Ο οποίος, εκτός των άλλων και κόντρα στις ανάδελφες του «υπαρκτού σοσιαλισμού», είχε βγάλει φιρμάνι απαγόρευσης των εκτρώσεων με ποινή χοντρή φυλάκιση χωρίς αναστολή. Μια φοιτήτρια, έγκυος «4 μήνες, 3 εβδομάδες και 2 μέρες» (αυτός και ο τίτλος), παρέα με μια κολλητή της καταφεύγουν σε άθλιο κομπογιαννίτη και κλείνουν ραντεβού σε ξενοδοχείο του Βουκουρεστίου. Εκείνος όμως αντί για λεφτά απαιτεί εξυπηρέτηση σε είδος, αλλιώτικα «βγάλε τα πέρα μόνη σου». Έτσι, η φίλη αναγκάζεται να του κάτσει κι έτσι αρχίζει ο εφιάλτης. Θα ζήσει το κορίτσι; Θα σκοτώσει η φίλη τον κομπογιαννίτη; Θα τους πάρουν χαμπάρι στο ξενοδοχείο; Θα ξεφορτωθούν το νεκρό έμβρυο χωρίς να αφήσουν πίσω τους ίχνη; Ο Κάφκα να σου παίρνει την ανάσα!


Σαν ηλεκτρική σκούπα

Ο φακός κολλημένος στο πετσί της πρωταγωνίστριας (η Ανναμαρία Μαρίνκα πάει για βραβείο, ίσως και Όσκαρ). Οι σκηνές, δεκάλεπτης διάρκειας η καθεμιά, ρουφάνε το μεδούλι του θεατή σαν ηλεκτρική σκούπα Μiele. Οι ερμηνείες τόσο ρεαλιστικές όσο στις ταινίες του Μάικ Λι. Για να καταλάβετε, το μείγμα είναι σαν οι αδελφοί Νταρντέν να χορεύουν καντρίλιες με τον σωματικό ρεαλισμό της βρετανικής σκηνής. Ίσως και masterpiece!

Αν κοντά στον μέχρι χθες άγνωστο Ρουμάνο προσθέσουμε τον Ρώσο Αντρέι Ζιαγκιντσέφ της «Επιστροφής», τον Ούγγρο ελιτίστα Μπέλα Ταρ και τον Αλεξάντερ Σοκούροφ, τότε δεν αποκλείεται τα εξηντάχρονα του φετινού Festival De Cannes να προαναγγείλουν την ανάσταση των νεκρών (πρώην)

κομμουνιστών!