«Το θέατρο είναι ένα αντι-μπιγκμπράδερ»

Η Όλια Λαζαρίδου βάζει το θέατρο σε ένα τροχόσπιτο και ταξιδεύει με την «Τζελσομίνα»
Ευαίσθητη και διαισθητική όπως ένα παιδί, συνεπής και εργατική όπως ένας επαγγελματίας πρώτης γραμμής, η Όλια Λαζαρίδου ξεχωρίζει ως σημαντική ηθοποιός, που είναι σημαντικός άνθρωπος. Αντί να ονειρεύεται ρόλους ψάχνει θέματα, αντί να σχεδιάζει θέατρα ανακαλύπτει τρόπους.

Όπως φέτος, που θα παρουσιάσει την άπαικτη στη χώρα μας «Τζελσομίνα», πάνω σε πρωτότυπο, ταξιδιάρικο θέατρο. Επινόησε μια σκηνή θεάτρου, που είναι ένα τροχόσπιτο. Σε όποιο πλάτωμα παρκάρει, απέναντι στο τροχόσπιτο θα στήνονται τα καθίσματα των θεατών. Συνέλαβε την ιδέα γι΄ αυτό το ευέλικτο, καλοκαιρινό θέατρο διαβάζοντας το θεατρικό κείμενο της Πιερέτ ντι Πουαγιέ- η συγγραφέας το είχε διασκευάσει σε συνεργασία με τον Φελίνι, για την ταινία του «Λα στράντα»- και την πρότεινε στο Φεστιβάλ, εγκρίθηκε και τώρα ετοιμάζει την παραγωγή με συνεργάτες τον νεαρό σκηνοθέτη Βασίλη Μαυρογεωργίου, τον σκηνογράφο Σωκράτη Σωκράτους και τον μουσικό Κωνσταντίνο Βήτα.

Η Όλια Λαζαρίδου θα είναι η Τζελσομίνα, μια περιπλανώμενη ψυχή, και το τροχόσπιτο το καβούκι της, από το οποίο θα βγαίνει για να πει την ιστορία της.

«Δεν μπόρεσα να αποφύγω τον συνειρμό, βλέποντας γύρω μου όλη αυτή την προσφυγιά, ότι ζούμε στην εποχή του τράνζιτο. Αυτό το αιώνιο θέμα δίνει την πολιτική χροιά της παράστασης, ενώ η ηρωίδα είναι συγχρόνως κάτι σαν θηλυκός Χάρι Πότερ, με σκηνές που λειτουργούν σαν μικρές παραβολές».

ΙΝFΟ

Το τροχόσπιτο της «Τζελσομίνας» θα στηθεί στο προαύλιο της «Πειραιώς 260», 7 και 13 Ιουνίου.

Το τροχόσπιτο από διαφανές πλεξιγκλάς, μήκους 6,5 μ., φτιαγμένο με προδιαγραφές θεατρικής σκηνής (φωτισμός, σκαλίτσα για την οροφή, ράμπα που ανοιγοκλείνει) θα το τραβάει ένα βαν, μέρος και αυτό του σκηνικού χώρου.

«Φέτος το τροχόσπιτο θα είναι η σκηνή της “Τζελσομίνας” που θα στήνεται σε διάφορους τόπους (από το άφτερ της Πειραιώς, έως το πάρκινγκ της Επιδαύρου) και από του χρόνου, καλά να είμαστε, θέλω να το δώσω σε νεώτερους. Μου αρέσει πολύ αυτή η σκέψη. Σαν να μοιράζομαι μαζί τους το παιχνίδι μου. Από την άλλη, το φαντάζομαι να ταξιδεύει σε μέρη, όπου οι άνθρωποι δεν μπορούν να δουν μια μοντέρνα σκηνή και χαίρομαι που θα έχουν αυτή την ευκαιρία».

Η παρουσία της Όλιας Λαζαρίδου έκανε αίσθηση, από την πρώτη στιγμή που πάτησε στη σκηνή. Όταν όμως οι προτάσεις για συνεργασίες έπεφταν βροχή, εκείνη έκανε μεταβολή κι έφυγε στο Παρίσι, για σεμινάρια δίπλα στον Βιτέζ. Απόφαση που την αποδέσμευσε από το ζόρι της επιτυχίας. «Δεν έχω άγχος, έχω αγωνίες. Μου αρέσει ο αγώνας. Είναι στη φύση μου. Σαν να υπερασπίζεσαι τα πράγματα που αγαπάς και θέλεις να τα μοιραστείς. Όλη η χαρά μου- και ίσως όλο το νόημα- εδώ βρίσκεται».

Μια ευγενική παραξενιά υπάρχει σε παραστάσεις με τις οποίες έχει εκφραστεί πιο προσωπικά («Ηχώ στο χάος», «Ιστορία της Λαίδης Οθέλλος», «Φιλιατρό», «Τα παραμύθια των αδελφών Γκριμ», «Ευάδνη»).

«Από τη φύση μου, εμπιστεύομαι πολύ περισσότερο το βίωμα από τη θεωρητική αναζήτηση. Ας πούμε, πάντα εμπιστεύομαι περισσότερο τους ανθρώπους που το μεγαλύτερό τους επιχείρημα είναι οι ίδιοι, η ίδια η ζωή. Το βίωμα έχει κάποιες όρους. Ακόμα κι αν έχεις γνώσεις πρέπει να κάνεις σαν να μην τις έχεις για να μπορέσεις, έστω για μια στιγμή, να δημιουργήσεις συνθήκες ελευθερίας και αθωότητας. Μια λευκή σελίδα όπου να μπορεί να γραφτεί μέσα σου κάτι καινούργιο και όχι μόνο βελτιώσεις σε ό,τι ήδη υπάρχει (λειτουργία που μου φαίνεται αρκετά στείρα).

Έχω την εντύπωση ότι όλες οι επιλογές μου, ο ίδιος ο “ρυθμός” μου σε αυτή τη δουλειά του ηθοποιού, κάποιες ίσως ακατανόητες για κάποιους επιλογές, είχαν για μένα αυτή την εσωτερική συνέπεια της αναζήτησης του βιώματος. Πάντα πίστευα ότι ζητούμενα όπως το να είσαι “επαγγελματίας”, “δεξιοτέχνης”, “καταξιωμένος” κ.λπ. σκλαβώνουν την ελευθερία της ψυχής, τη φρεσκάδα της. Φυσικά έχω υπ΄ όψιν πως αυτή η ανάγκη μπορεί να σε οδηγήσει, καμιά φορά, και στο χάος.

Πρέπει να έχει κανείς τον νου του. Να διατηρεί την ισορροπία. Γιατί, από την άλλη, ενώ η ζωή μοιάζει μερικές φορές να είναι ένα φλύαρο συνονθύλευμα από τυχαίες επαναλαμβανόμενες λέξεις, η τέχνη οφείλει να είναι ακριβώς το αντίθετο- το αντιμπιγκμπράδερ ας πούμε- με αυστηρότατους κανόνες. Όπως τα παιδικά παιχνίδια και καθετί εύθραυστο, που αν δεν το οροθετήσεις, κινδυνεύει να μην υπάρχει καθόλου. Προϋποθέτει δουλειά, μόχθο, επιμονή και έρευνα. Να επαναλαμβάνεις, να βελτιώνεις, να ρυθμίζεις, να χάνεις, να ξαναβρίσκεις τα άγραφα κομμάτια του εαυτού σου. Αυτά κερδίζεις σε προσωπικό επίπεδο. Γιατί αλλιώς, απλώς βαραίνεις με τα χρόνια, γίνεσαι πιο δεξιοτέχνης, αλλά η ματιά σου στα πράγματα, πολύ λιγότερο ζωντανή».

«Τα περισσότερα που κάνω είναι για να τα μοιραστώ.
Όλη η χαρά μουκαι ίσως όλο το νόημα- εδώ βρίσκεται»

«Από κάποιους περιμένω πολλά…»

«Ζούμε ένα κύμα ανανέωσης που άρχισε να φυσάει με τον Δημήτρη Παπαϊωάννου στους Ολυμπιακούς, τον Λούκο στο Φεστιβάλ, τον Χουβαρδά στο Εθνικό, τον Μαρμαρινό, τον Τερζόπουλο», λέει η Όλια Λαζαρίδου για τον αέρα ανανέωσης στα θεατρικά πράγματα. «Είναι καλλιτέχνες που έχουν δοκιμαστεί μοναχικά, σε αντίξοες συνθήκες, άνθρωποι που ονειρεύονται τον κόσμο και αξίζει να έχουν θέσεις, αλλά αν δεν υπάρχουν κάποιοι να τους στηρίζουν, δεν υφίσταται η δουλειά τους. Περιμένω πολλά από αυτούς, κυρίως να μπορέσουν να δημιουργήσουν για τους νεώτερους ένα καλύτερο περιβάλλον επαγγελματικής και καλλιτεχνικής αξιοπρέπειας από αυτό που ζήσαμε εμείς οι μεγαλύτεροι».