Οι μυστικές ζωές των μαμάδων μας

«ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΘΑ
ΔΕΙΣ ΚΑΠΟΙΟΝ, ΑΛΛΑ ΕΣΥ ΔΕΝ ΤΟ ΞΕΡΕΙΣ
ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ. ΚΙ ΥΣΤΕΡΑ ΕΥΧΕΣΑΙ
ΝΑ ΗΞΕΡΕΣ ΤΟΤΕ ΟΛΑ ΟΣΑ ΞΕΡΕΙΣ ΤΩΡΑ.
ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΤΑ ΗΞΕΡΕΣ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΙΑ
ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ. ΚΑΙ ΛΕΣ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΠΟΥ
ΝΑ ΤΟ ΄ΞΕΡΑ, ΠΩΣ ΝΑ ΤΟ ΄ΞΕΡΑ». ΚΥΡΙΕΣ
ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΙ, Η ΤΖΟΪΣ ΚΑΡΟΛ ΟΟΥΤΣ ΓΡΑΦΕΙ
ΕΝΑ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΜΑ.
Αυτό το μυθιστόρημα έχει βιωματική αφορμή. Η Τζόις Κάρολ Όουτς έχασε τη μητέρα της το 2003. Το 2005 δημοσίευσε το μυθιστόρημα «Χωρίς τη μητέρα μου». Βέβαια, η μητέρα της Όουτς πέθανε από φυσικά αίτια, ενώ η μαμά του μυθιστορήματός της δολοφονείται άγρια και άδικα. Όμως βιωματικό καύσιμο αποτελεί αυτό καθαυτό το γεγονός. Κανείς δεν είναι ποτέ έτοιμος να χάσει τη μαμά. Και, όταν τη χάνει, ανακαλύπτει ίσως όλα αυτά που ποτέ δεν είπε και ποτέ δεν έκανε. Ανακαλύπτει πως η μαμά είχε και μια άλλη ζωή, έξω από το σπίτι.

Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι. Η Τζόις Κάρολ Όουτς είναι ιλιγγιωδώς παραγωγική: μετρά σαράντα χρόνια εκδοτικής ζωής και υπογράφει εκατό βιβλία. «Πώς γράφετε τόσο πολύ; Αυτή είναι η ερώτηση που μου κάνουν συχνά. Πολύ σπάνια με ρωτούν: Γιατί;». Η Τζόις Κάρολ Όουτς είναι μια διανοούμενη που εκδίδει ασταμάτητα. Η συγγραφή της θρέφεται από τα δημιουργικά γκάζια και την ποσότητα.

Joyce Carol Οates

ΧΩΡΙΣ ΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ

ΜΤΦ. ΕΦΗ ΦΡΥΔΑ, ΕΚΔ. ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ, 2007, ΣΕΛ. 518,
ΤΙΜΗ: 22 #

Οι σχέσεις
Στο βιβλίο της «Χωρίς τη μητέρα μου» η Τζόις Κάρολ Όουτς θίγει το θέμα της απώλειας. Τι γίνεται όταν πεθαίνει η μαμά; Όχι μόνο αυτό. Συζητεί τη σχέση μάνας- κόρης, τη σχέση των αδελφών μεταξύ τους. Μιλά για τη ζωή και τον θάνατο στο πλαίσιο της μικροαστικής αμερικανικής οικο γένειας. Τι συμβαίνει όταν εισβάλλει ο κακός έξω κόσμος στο προστατευμένο κουκούλι μας; Πώς συνεχίζεται η ζωή αυτών που μένουν ζωντανοί όταν ένας φόνος τα διακόπτει όλα;

Η αφηγήτρια της ιστορίας είναι η Νίκι Ίτον, η τριανταδυάχρονη κόρη της Γκουέν Ίτον. Η αφήγηση αρχίζει ταιριαστά, με την περιγραφή του εορτασμού της Ημέρας της Μητέρας το 2004 στο πατρικό σπίτι. Η Γκουέν Ίτον, χήρα μάνα της Νίκι και της Κλερ, καλεί τις κόρες της, συγγενείς και φίλους, για να γιορτάσουν τη γιορτή της μητέρας στο σπίτι της. Μαζεύεται μια φαινομενικώς αταίριαστη παρέα: η δημοσιογράφος Νίκι με τα πάνκικα μαλλιά και το θεόκοντο μίνι, η νοικοκυρά Κλερ με συμπεριφορά παλιάς δασκάλας, ο σύζυγός της Ρομπ που καλοβλέπει τη Νίκι, η δεκατριάχρονη εγγονή Λίζλα που πάσχει από νευρική ανορεξία, ο οκτάχρονος αδελφός της Φόστερ, η ξινή θεία Τάμπιθα, η Άλις Προξμάιρ, παιδική φίλη της μαμάς, μια ξένη κυρία με εξωφρενικά εκκεντρική ενδυμασία και ένας εξολοθρευτής εντόμων με λιγδωμένο μαλλί. Λίγες ημέρες μετά η γλυκιά και συμπονετική Γκουέν Ίτον, παλιά μαζορέτα, η επονομαζόμενη «Πουπουλένια», δολοφονείται στο γκαράζ του σπιτιού της. Την ανακαλύπτει η κόρη της Νίκι.

Το πένθος
Το μυστήριο λύνεται γρήγορα. Άλλωστε το συγκεκριμένο μυθιστόρημα δεν είναι αστυνομική ιστορία, παρ΄ όλο που ένας ντετέκτιβ εμφανίζεται σε θέση-κλειδί. Η ανεξάρτητη Νίκι βυθίζεται σε ένα εσωστρεφές πένθος. Μετακομίζει στο σπίτι της μαμάς, εγκαταλείπει τον παντρεμένο μεγαλοαστό εραστή της. Κάνει παρέα στους φίλους της μαμάς, ψήνει ψωμί στην κουζίνα της, φοράει τα ρούχα της. Η Κλερ από την άλλη μεριά αντιδρά επιθετικά και εξωστρεφώς. Εγκαταλείπει τον άντρα της. Βγάζει νύχια.

Ζώντας στο σπίτι της μαμάς, διαβάζοντας επιστολές και ημερολόγια, ανακαλώντας αναμνήσεις και ακούγοντας για πρώτη φορά μυστικές ιστορίες από συγγενείς και φίλους, η Νίκι ανακαλύπτει ξανά την «Πουπουλένια». Την καταλαβαίνει καλύτερα. Ζει το παρελθόν και το πένθος της ώς τον πάτο. Έτσι καταφέρνει στο τέλος να βγει από αυτό.