Η εποχή των πειρατών

ΕΝΑΣ ΑΔΙΣΤΑΚΤΟΣ, ΓΕΝΝΑΙΟΔΩΡΟΣ, ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΗΣ ΚΑΙ
ΑΓΟΡΑΙΟΣ «ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΩΝΑΣΗΣ», ΣΤΟ «ΠΑΡΤΙ ΓΕΝΕΘΛΙΩΝ»,
ΤΟ ΝΕΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΤΟΥ ΠΑΝΟΥ ΚΑΡΝΕΖΗ
ΠΟΥ ΕΠΙΧΕΙΡΕΙ ΜΙΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΗ ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΩΝ
ΜΕΓΙΣΤΑΝΩΝ, ΑΛΛΙΩΣ «ΠΕΙΡΑΤΩΝ» ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ
Οήρωας του νέου βιβλίου του Πάνου Καρνέζη λέγεται Μάρκος Τιμολέων. Είναι κάτι ανάμεσα σε Αριστοτέλη Ωνάση και Χάουαρντ Χιουζ, εκείνο τον απίθανο εκατομμυριούχο που τον έκανε ταινία ο Μάρτιν Σκορτσέζε («Τhe aviator»), ο οποίος είχε πάθος με τα ακροβατικά κόλπα στον αέρα και ήταν ταυτόχρονα μέγας χολιγουντιανός παραγωγός και ιδρυτής της αεροπορικής εταιρείας ΤWΑ.

Πιο πολύ όμως ο Μάρκος Τιμολέων είναι Ωνάσης. Γεννημένος στη Σμύρνη, γιος καπνέμπορου, φεύγει μικρός για την Αργεντινή, ζει για λίγο στην απόλυτη φτώχεια μέχρι που προσλαμβάνεται σε βρετανική τηλεγραφική και τηλεφωνική εταιρεία. Αργότερα θα παντρευτεί κόρη εφοπλιστή, θα κάνει ένα κορίτσι και ένα αγόρι, θα αγοράσει νησί στην Ανατολική Μεσόγειο, έντεκα μίλια από τη στεριά, θα χτίσει και τεράστιο σπίτι. Ο γιος του ο Δανιήλ θα σκοτωθεί κοντά εκεί με υδροπλάνο μάρκας Πιάτζιο. Οι ομοιότητες είναι κάτι παραπάνω από εμφανείς, αν και ο Καρνέζης ανακατεύει και τον- επίσης διάσημο – μπατζανάκη του Ωνάση. Η μητέρα του Τιμολέοντος λέγεται Ευγενία (όπως η μητέρα του Σταύρου Νιάρχου), η Μιράντα, η σύζυγος του Τιμολέοντος, πεθαίνει στο νησί από βαρβιτουρικά- επίσημη αιτία θανάτου της συζύγου του Σταύρου Νιάρχου, της Ευγενίας Λιβανού, στη Σπετσοπούλα, αλλά και της αδελφής της Τίνας Λιβανού, πρώτης συζύγου του Ωνάση και κατοπινής του Νιάρχου.

Σε 24 ώρες
Το βιβλίο όμως στηρίζεται στην κόρη. Η Σοφία, όπως και η Χριστίνα, έχει θαλαμηγό με το όνομά της. Έχει κάμποσους εραστές, έρχεται συχνά σε ρήξη με τον πατέρα της, μένει έγκυος από τον βιογράφο του. Ο Εγγλέζος που με μεγάλη δυσκολία έπεισε τον Τιμολέοντα να γίνει ο επίσημος βιογράφος του, τον ακολουθεί παντού και παίρνει συνεντεύξεις από ανθρώπους του περιβάλλοντός του. Ο Τιμολέων είχε προσλάβει ντετέκτιβ και ανακάλυψε τη σχέση και την εγκυμοσύνη, οπότε έθεσε σε εφαρμογή ένα σατανικό σχέδιο: οργάνωσε ένα μεγάλο πάρτι με διασημότητες στο ιδιόκτητο νησί του (κάτι ανάμεσα σε Σκορπιό και Σπετσοπούλα) με αφορμή τα 25α γενέθλια της κόρης του. Ο πραγματικός σκοπός του είναι να φυλακίσει την κόρη του στο νησί, μαζί και τον εραστή της, μέχρι να την πείσει να κάνει έκτρωση. Έχει διαμορφώσει και ένα δωμάτιο του σπιτιού σε χειρουργείο και έχει προβλέψει να είναι εκεί ο προσωπικός γιατρός του και φίλος

Πάνος Καρνέζης

ΤΟ ΠΑΡΤΙ ΓΕΝΕΘΛΙΩΝ

ΕΚΔ. ΛΙΒΑΝΗ, 2007 ΣΕΛ. 373, ΤΙΜΗ: 15,30 #

Αριστείδης Πατρίκιος, καθώς και ένας αναισθησιολόγος με μια νοσοκόμα!

Η βασική αυτή ιστορία, που έχει απρόβλεπτο τέλος, κρατάει μόλις ένα 24ωρο. Ωστόσο η αφηγηματική δεινότητα του Καρνέζη απλώνει το βιβλίο, σε ένα συνεχές φλας μπακ, σε όλη τη ζωή του μεγιστάνα, με αφήγηση σε τρίτο πρόσωπο και ελάχιστους διαλόγους. Στο Πάρτι γενεθλίων (μόλις κυκλοφόρησε στα ελληνικά, έχει μεταφραστεί στα αγγλικά από τον ίδιο τον Καρνέζη και θα κυκλοφορήσει στη Βρετανία τον Ιούλιο) ο 40άρης συγγραφέας αναπλάθει μια ολόκληρη εποχή φιλοτεχνώντας μερικά θαυμάσια πορτρέτα: από τον καπνέμπορο πατέρα στη Σμύρνη, που διάβαζε μανιωδώς κλασικούς και όταν τους τελείωσε εγκατέλειψε την οικογένειά του, μέχρι τον Βρετανό διοικητή της τηλεγραφικής εταιρείας στην Αργεντινή, έναν στρατιωτικό, με απωθημένα εξερευνητή. Και από τον μικρό γιο του μεγιστάνα τον Δανιήλ, μέχρι τον γιατρό του, τον δόκτορα Πατρίκιο. Ο Δανιήλ, γράφει ο Καρνέζης, ήταν μοναχικός, «ένας ευτυχισμένος ναυαγός σε κάποιο ερημονήσι που δεν κάνει καμιά προσπάθεια να επιστρέψει στον πολιτισμό».

Όσο για τον Πατρίκιο, ήταν ένας ιδεαλιστής που ταξίδευε στις ζούγκλες της Νότιας Αμερικής για να εξαλείψει, μαζί με κάποιες ασθένειες, τις συνήθειες και τις προκαταλήψεις που τις έτρεφαν. Είχε σώσει τον Τιμολέοντα από βέβαιο θάνατο, όταν αυτός είχε πάρει δυσμενή μετάθεση και έστηνε τηλεγραφόξυλα στη ζούγκλα. Προσβλήθηκε από ασθένεια και δεν θα σωζόταν αν δεν εκτόξευε- κίνηση απελπισίας- φωτοβολίδες. Ο Πατρίκιος έσπευσε, τον έσωσε, έγιναν φίλοι. Και δεν θα δίσταζε αργότερα να βάλει την υπογραφή του σε «ευαίσθητες» βεβαιώσεις θανάτου- η Ιατρική σώζει, αλλά δεν ρωτάει…